Wieś leży ok. 12 km na wschód od Goleniowa, na pagórkowatej Równinie Nowogardzkiej, w okolicy rzeki Gowienicy. Nazwa Burow- Burowo, pochodzi od słowiańskiego słowa „bor”- oznaczającego las sosnowy. Najstarsze ślady osadnictwa na terenie wsi pochodzą z neolitu. Znaleziska archeologiczne potwierdzają istnienie tutaj osady kultury ceramiki sznurowej.
fot. Budynek szkoły w 1927 roku. Zdjęcie z kolekcji Wojciech Janda
fot. Kościół i karczma w Burowie- rok 1904. Zdjęcie z www.polska-org.pl
Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z wieku XIV. Od założenia do końca XVIII stulecia wieś pozostawała pod władzą znanej w okolicy rodziny von Flemming, której jedną z siedzib był pałac w Mostach. We wsi znajdował się młyn i tartak. W XIX wieku Burowo zostało przejęte przez ród von Petersdorf. W roku 1872 wieś zamieszkiwało ok. 150 osób. Według statystyk z lat 70-tych XIX wieku odnotowywano trzy tzw. miejsca mieszkalne zaliczane do wsi. Była to wieś z 24 domami i 152 mieszkańcami, młyn Burower Muhle (Burówko) z dwoma domami i 20 mieszkańcami oraz majątek rycerski z 4 domami i 42 mieszkańcami. W samej wsi znajdował się kościół, folwark, młyn, cmentarz, cztery duże gospodarstwa o powierzchni 0d 21 do 78 hektarów i szkoła. W 1939 roku we wsi znajdowały się 73 domy oraz mieszkało 247 mieszkańców. Na północ od wioski, znajdował się przystanek kolejowy, który funkcjonował od początku istnienia linii kolejowej Goleniów-Kołobrzeg, czyli od roku 1883. Przystanek zamknięto w 1948 roku. Jeszcze w 1953 roku, w rozkładzie jazdy jest wpisany jako nieczynny, ale w kolejnych latach, nie pojawia się już wcale.
fot. Widok na wieś, koło cmentarza. Zdjęcie Wojciech Janda
Kościół usytuowany był w centrum wsi, pośrodku prostokątnej w planie parceli, pełniącej również funkcję cmentarza. Po kościele i cmentarzu tylko nagrobki. Ocalał również duży krzyż upamiętniający poległych mieszkańców wsi: Burow( Burowo)-Kahlbruch(Kolonia Przypólsko)-Franzfeide(Przypólsko).
Szczegółowy opis pomnika: http://historia-zachodniopomorskie.pl/?p=1966
fot. Pomnik poległych w I wojnie światowej. Zdjęcie Wojciech Janda
fot. Teren cmentarza. Zdjęcie Wojciech Janda
Po II wojnie światowej regularna owalnica przybrała nieregularny kształt, kościół rozebrano w latach 50. XX wieku, zburzono również tartak i młyn. W jednym z budynków mieściła się szkoła, a później Ośrodek Szkolno-Wypoczynkowy Uniwersytetu Szczecińskiego. W roku 2021 wieś liczyła 102 mieszkańców.
fot. Wcześniej budynek szkoły. Zdjęcie Wojciech Janda
fot. Mapa z 1922 roku