Kiełpinica (Schwankenheim)wraz z Forkadenberg (Kiełpinek) została założona w roku 1750 przez Johanna Schwanka – radcę dworu króla pruskiego Fryderyka II. Wcześniej przed powstaniem wsi obszar ten nosił nazwę Crampenhorst.
fot. Budynek w mająteku Forkadenberg (Kiełpinek)
Czytaj dalej „Kiełpinica (do 1945 Schwankenheim)”Pierwotnie była to karczma/gospoda czy też jak dziś byśmy powiedzieli zajazd. Położona była na trakcie pocztowym łączącym Massow (Maszewo) z Naugard (Nowogard), który wcześniej był traktem królewskim. Położona była bardzo blisko ówczesnego jeziora Dolgen (jez.Długie)
Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1554 roku, kiedy to ród von Petersdorff złożył skargę przeciwko Jürgenowi i Ägidiuszowi von Flemming z Matzdorfu (Maciejewa), którzy to mieli bez zgody i udziału Petersdoffów, mających 1/3 udziałów w Matzdorfie, wykarczować las nad jeziorem Pogrim (jez. Lechickie). Wynikiem tego procesu było prawdopodobnie to, że część wykarczowanego terenu pozostała w posiadaniu von Flemmingów, a inną część przyznano von Petersdorffom. Na części należącej do Flemmingów, prawdopodobnie w latach 1677-1688, Adam von Flemming założył Dolgenkrug, który następnie był wymieniany jako część majątku Flemmingów w Matzdorfie. Później krug przekształcono w folwark.
fot. Majątek Dolgenkrug w roku 1927. Zdjęcie ze zbiorów Wojciech Janda
Czytaj dalej „Dołgie koło Maciejewa ( do 1945 roku: Dolgenkrug)”Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z roku 1318, kiedy to występowała pod nazwą Smyntz. Znajdowała się na północ od Czarnocina.
Wioska była położona na piaszczystej wyspie w środku wrzosowisk, w pobliżu laguny. W 1594 roku Schmintz należał do dóbr klasztornych, wzmiankowany jest także jako „Schmintz Ort”. W obu przypadkach są to łąki, których plony można było przenosić jedynie zimą poprzez lód. W 1729 roku narodził się plan hodowli krów mlecznych w pobliżu wsi. W roku 1736 oczyszczono moczary i utworzono hodowlę bydła oraz wybudowano folwark holenderski Schminz.
fot. Zabudowania wsi przed 1945 rokiem. Zdjęcie E-bay
Czytaj dalej „Śmięć (do 1945 roku Schminz)”
Wieś została założona przez miasto Szczecin w roku 1725 na obrzeżu lasu w pobliżu rzeki Krępy. Nazwa wsi powstała od uroczyska leśnego będącego dawniej wilczym gniazdem. W XIX wieku wieś połączona została z dobrami Świętej w jedno dominium będące własnością Szczecina. W 1905 roku w było tu kilkanaście zagród i 189 mieszkańców. Po roku 1945 wieś otrzymała nową nazwę Jedliny, opuszczona i nie zasiedlona uległa rozbiórce w latach pięćdziesiątych i przestała istnieć.
fot. Zdjęcie wioski z lat 40-tych. Pochodzi ze zbioru Alexa Krahna, którego potomkowie mieszkali w tej wsi.
Wieś znajdowała się około 3 km na północ od miejscowości Święta.
Tereny rozciągające się wzdłuż zachodniej strony Domiąży zostały w roku 1312 nadane przez księcia Otto I miastu Szczecin. Miasto wówczas sprowadziło tu pierwszych kolonistów, którzy na osuszonych terenach zakładają pierwszą osadę leżącą ok. 3 km na północ od dzisiejszej wsi Święta. Pierwotna nazwa powstałej wsi brzmiała Raddun potem Radunschen Berg. Trudno dostępny podmokły teren zahamował jednak na długo proces osadniczy tych ziem. Założona wieś podupada. W roku 1750 król pruski Fryderyk II nadaje ją generałowi von Stille, który sprowadza nowych kolonistów i nadaje jej nową nazwę Schwabach. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1754 roku, kiedy to była własnością miasta Szczecin, a następnie Jana Christiana Schwanka. Następnie należała do rodzin Marquardt, Karola Fryderyka Juliusza Campa, Edwarda Schwinninga oraz Carla Theodora Gustava Kickebuscha. W początkach XX wieku wieś ponownie staje się własnością Szczecina.
Raduń rok 1925 ,fot. z kolekcji Wojciech Janda
Wieś Łękinia leżała około 3 km na zachód od Klinisk Wielkich.
Wieś została założona w latach 1750/1751 przez Johann Friedrich Sydow, właściciela huty szkła koło Czarnej Łąki (Bergland)
W 1779 roku, mieszkało tu 20 rodzin. Ale już 1865 roku były to 72 rodziny w ilości 313 osób.
Wg spisu z 1905 roku mieszkało tutaj 209 mieszkańców. W roku 1925 mieszkało ich już tylko 149 z czego 87 mężczyzn i 67 kobiet, którzy zamieszkiwali 42 domy mieszkalne. Wszyscy mieszkańcy byli protestantami i należeli do parafii w Lubczynie.
W 1939 roku miejscowość liczyła 142 mieszkańców.
Od 1750 roku wieś należała do powiatu Saatzig. W 1815 roku po reformie administracyjnej miejscowość należała do powiatu Randow, a od 15.10.1939 do powiatu Naugard (Nowogard).
W okresie II wojny światowej częściowo zniszczona, po wojnie opuszczona i nie zamieszkana. Dziś praktycznie niewidoczne jej ślady, poza zniszczonym i zdewastowanym cmentarzem.
Czytaj dalej „Łękinia (do 1945 Friedrichsdorf)”