Pierwsza wzmianka pochodzi z roku 1369, kiedy to wymieniany jest proboszcz w Górkach. W roku 1474 wymieniany jest Gerd Buggenhagen, kanonik kapituły i proboszcz w Górkach. Kościół znajduje się w południowej części wsi na małym wzniesieniu po środku przykościelnego cmentarza.
Kościół ewangelicki w Dobropolu stał na starym cmentarzu, przy wjeździe do wsi od strony Parłówka. Był to kościół parafialny do którego należał kościół w Görke (Górki), który obsługiwał Reckow (Rekowo) gdzie jeszcze w XVI wieku znajdował się kościół, Gieskow (Giżkowo), Ludwigsbau (Kukań). Patronat nad kościołem sprawował pomorski ród von Köller z Dobropola.
Pierwsza wzmianka o kościele pojawia się w 1515 roku, wymienia się wtedy proboszcza Hartwiga. Starsze wiadomości o kościele zostały zniszczone podczas pożarów plebani i kościoła.
Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1288 roku. Ówcześnie był niewielki kościół z kamienia polnego o płaskim stropie, niższym niż obecny. Grubość muru wynosiła około 90 cm. W 1368 roku wymienia się proboszcza w Mierzęcinie.
Kościół zbudowano na przełomie XV i XVI wieku. Jest to budowla wykonana z nieobrobionych kamieni narzutowych, zamknięta od wschodu trójbocznie. Portale i okna są ostrołukowe, wykończone ciosami profilowanymi o wymiarach 9 x 13 x 28-29 cm. W drugiej połowie XVIII wieku od zachodniej strony dobudowano wieżę z drewna dębowego.
fot. Kościół widoczny z drona -rok 2025, zdjęcie Michał Janda
Obecny kościół pochodzi z XIX wieku. Ale wiadomo, że już wcześniej stał w tym miejscu inny, z którego pozostała wieża wzniesiona z kamienia polnego, a pochodząca z XVIII wieku. Miała ona masywną podstawę z nadstawą zakończoną barokowym hełmem. Kościół posadowiono po środku wsi, na czworobocznej działce, na której znajdował się przykościelny cmentarz ewangelicki. Cały teren jest ogrodzony murem z kamienia.
Kościół posiada średniowieczną metrykę. Wymieniany jest po raz pierwszy w roku 1338, kiedy to biskup kamieński Fryderyk, pozwolił miejscowemu proboszczowi na roczne funkcjonowanie bractwa kalandowego czyli stowarzyszenia religijnego. Kolejne pozwolenia dla proboszcza wydał w 1345 roku biskup kamieński Johan. Najprawdopodobniej na początku był to kościół chrześcijański.
fot. Kościół w Budzieszowcach. Zdjęcie Beata Polińska
Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1288 roku, kiedy to należy do klasztoru cysterek z Wolina. W 1311 roku wymieniany jest proboszcz –„dominus Johannes”. Ówczesny kościół pw. św. Bartłomieja, wzniesiono po środku wsi, na terenie cmentarza. Jest to budowla średniowieczna, wzniesiona z kamienia polnego. W późniejszych latach rozbudowywana.
fot. Kościół w Koniewie. Zdjęcie Przemysław Budziak
Obecny kościół został wybudowany w latach 1840-1842. Lecz na pewno wcześniej istniał tu kościół o konstrukcji ryglowej, a przed reformacją kaplica. Według matrykuły z roku 1594 była to osobna parafia, a w kościele znajdowały się dwa dzwony. Od roku 1576 do 1786 był to kościół bez plebani i obsługiwany przez księży z Martenthin (Mierzęcin) lub Kunow (Koniewo).
fot. Kościół w Wiejkowie z powietrza. Zdjęcie Michał Janda
Mieszkańcy wyznania katolickiego należeli do najbliższej parafii katolickiej, a ta znajdowała się w Szczecinie w kościele pw. Jana Chrzciciela, która została założona w 1722 roku. Żeby nie jeździć daleko na msze, mieszkańcy Louisenthal, zbudowali własną, małą kaplicę z muru pruskiego. W 1820 roku odprawiono w niej pierwszą mszę katolicką. W 1827 roku wikariat w Louisenthal liczył 146 wiernych. W 1866 roku wikariat we wsi, został podniesiony do rangi parafii.
Obecny kościół wybudowano w 1902 roku i dnia 2 grudnia tego roku dokonano konsekracji. Kościół zastąpił stojącą w tym miejscu kaplicę pochodzącą z 1820 roku.
fot. Budynek kościoła.Zdjęcie z kolekcji Ośrodka Dokumentacji Dziejów Ziemi Goleniowskiej „Żółty Domek”
Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1491 roku, kiedy to wymieniany jest proboszcz z owego kościoła. Była to średniowieczna budowla z kamienia polnego, bez wieży. Była to prostokątna budowla salowa. Górne partie ścian wykonane z cegły, nieotynkowane w kolorze czerwonym, podobnie jak fasada zachodnia i dobudówki. Na szczycie znajdowały się otynkowane ostrołukowe blendy. Dach kryty był podwójnie dachówką karpiową. Wewnątrz kościoła strop był płaski z widocznymi belkami.
Fot. Plan kościoła w Szumiącej z roku 1939. Zdjęcie z kolekcji Wojciech Janda