Miejscowość leży 1 km na południe od Goleniowa, przy drodze prowadzącej do Stargardu, nieopodal przepływa rzeka Wiśniówka, prawy dopływ Iny.
Najstarsze osadnictwo na terenie Podańska miało miejsce w młodszej epoce kamienia neolit i epoce brązu (kultura łużycka), o czym świadczą przedwojenne znaleziska na polach i na dawnym cmentarzysku, następny duży rozwój osadniczy zanotowano w czasach rozwoju Cesarstwa Rzymskiego, o czym również świadczą znaleziska archeologiczne – rzymskie zapinki i paciorki. W 1268 roku wieś została wymieniona w dokumencie lokacyjnym miasta Goleniowa, w którym książę Barnim I darował ją miastu.
fot. Podańsko z lotu ptaka – styczeń 2025- zdjęcie Michał Janda
Następny raz pojawiła się ona w 1314, w dokumencie nadającym miastu lubeckie prawa miejskie. Wytyczono wtedy nowe granice posiadłości ziemskich miasta, które sięgały wsi Podańsko. W roku 1327 wieś z należącymi do niej ziemiami książęta Otto I i Barnim III oddają miastu Goleniów. Od XIV do XVIII wieku należała do rodziny von Petersdorf, następnie (1777-1803) do rodu von Below i Fryderyka Wilhelma von Plotz, w 1803 ponownie stała się własnością von Petersdorfów.
fot. Widokówka z Podańska. Udostępnione dzięki Ośrodkowi Dokumentacji Dziejów Ziemi Goleniowskiej „Żółty Domek”
Wieś powstała na planie ulicówki, później dobudowano założenie dworskie, a w XVIII wieku kościół.
Zabudowa wsi pochodzi głównie z przełomu XIX i XX wieku oraz budynki współczesne. Wieś należy do najbardziej estetycznych i zadbanych w gminie Goleniów, powoli staje się urokliwym przedmieściem miasta, cały czas rozbudowuje się w stronę Zabrodzia oraz Budna. W południowej części wsi znajduje się założenie dworskie z zabudowaniami folwarcznymi. Dwór został zniszczony po roku 1945, zostały zachowane jedynie fragmenty drzewostanu parkowego i przebudowane gruntownie, zabudowania folwarczne, za założeniem dworskim znajduje się stary okazały dąb, pomnik przyrody, zaś w pobliskim zagajniku, bliżej drogi leśnej prowadzącej do Zabrodzia znajdują się resztki cmentarza ewangelickiego.
Cmentarz został posprzątany z inicjatywy Goleniowskiego Stowarzyszenia Eksploracji Historycznej „Biały Grosz” przez jej członków i mieszkańców Podańska.
Link opisujący sprzątanie cmentarza: http://historia-zachodniopomorskie.pl/?p=1188
Link do szczegółowego opisu cmentarza ewangelickiego w Podańsku: http://historia-zachodniopomorskie.pl/?p=1368
Na południowym krańcu wsi znajduje się kościół. Kościół filialny w Podańsku, pw. św. Stanisława Kostki to prosta, salowa, jednokondygnacyjna świątynia zbudowana na planie prostokąta.
fot. Zdjęcie kościoła z Ośrodka Dokumentacji Zabytków w Warszawie
Dawniej wokół kościoła znajdował się cmentarz, dzisiaj nie zachowały się żadne nagrobki, a jedynie stojący bliżej drogi kamień pamięci poświęcony ofiarom I wojny światowej – mieszkańcom Podańska.
Link do opisu pomnika poświęconemu poległym mieszkańcom wsi: http://historia-zachodniopomorskie.pl/?p=1439
Liczba mieszkańców na przestrzeni lat:
1734 – 50-70 mieszkańców
1871 – 180 mieszkańców- w tym 86 mężczyzn i 94 kobiety, 53 dzieci do 10 roku życia i 114 osób powyżej 10 roku życia, umiejących czytać i pisać
1905 – 127 mieszkańców
1925 – 140 mieszkańców
1939 – 182 mieszkańców
2000 – 158 mieszkańców
fot. Mapa Podańska z 1922 roku
