Wieś leży przy drodze z Żółwiej Błoci do Łożnicy, ok. 12 km na północny wschód od Goleniowa, na Równinie Goleniowskiej w sercu Puszczy Goleniowskiej, nad rzeką Gowienicą.
Przed rokiem 1939 na terenie wsi znaleziono krzemienny grot, topór kamienny z epoki kamienia oraz urny z nieznanego okresu.
Na przestrzeni lat wieś niejednokrotnie zmieniała nazwę. Pierwsza nazwa z 1508 roku to Hermensterp, później Hermansdorff, Harmsderp, Hermannsdorf, Harmensterp i Harmsdorf, która obowiązywała od początku XIX wieku do 1945 r.
Początki wsi znajdują się w okresie średniowiecza. W 1539 wzmiankowany jest Herman z Hermensterpu, który wizytował niewiadowski kościół. W 1580 wymienia się wieś o charakterze rolniczym należącą do lenna Basenthin ( Bodzęcin) i rodziny von Flemming.
fot. Kościół i szkoła – lata 20-te XX w. Zdjęcie z E-bay.de
Wieś leży przy drodze wojewódzkiej nr 113 Goleniów – Święta,
nad rzeką Iną, na skraju Doliny Dolnej Odry i Puszczy Goleniowskiej.
Początki osadnictwa sięgają środkowego neolitu odkąd przybyła na te ziemie ludność kultury pucharów lejkowatych oraz późniejsza kultury ceramiki sznurowej, na pobliskich wydmach w zachodnim krańcu wsi znajdują sie pozostałości kilku kurhanów i osad neolitycznych . W 1268 roku obszar ten został nadany przez Barnima I miastu Goleniów. Pierwsza wzmianka pochodzi z XIX wieku. W 1842 założono tu folwark (właściciel Redepennig). W 1871 we wsi znajdowało się 16 domów. Sama wieś powstała kilka lat wcześniej na planie rzędówki, na osi wschód-zachód.
Dziś znajduje się w niej kilka niewielkich zakładów
przemysłowych i usługowych, dość duża stadnina koni oraz kilka gospodarstw
rolnych.
Za wsią po lewej stronie znajdują się umocnienia z okresu II
wojny światowej . Ukształtowanie umocnień świadczy, iż były to stanowiska
obrony przeciwlotniczej wraz ze stanowiskami radarowymi.
Liczba mieszkańców na przestrzeni lat:
1871 – 204 mieszkańców 1928 – 156 mieszkańców 2000 – 127 mieszkańców
Miękowo leży przy drodze ekspresowej S3 stanowiącej jego
obwodnicę, 5 km na północ od Goleniowa, na niewielkim obszarze niezadrzewionym,
wśród lasów Puszczy Goleniowskiej.
Osadnictwo na terenie Miękowa rozpoczęło się w młodszej
epoce kamienia. Przypuszczenia te są potwierdzone znaleziskami osad kultury
pucharów lejkowatych i ceramiki sznurowej. W XIII wieku wieś pojawiła się w
dokumencie mówiącym o jej przynależności do klasztoru w Uckermünde, a później
Jasienicy, o czym świadczy niemiecka nazwa wsi Münchendorf – dosł. Mnichowo. Na
początku XIV wieku Miękowo przeszło pod własność księcia Ottona I, w 1309
zostało podarowane miastu Goleniów. W 1321 roku odbył się tutaj zjazd książąt
zachodniopomorskich (Warcisław IV, Barnim III, Otton I), dotyczący spraw
granicznych. Sama wieś została założona na planie owalnicy, który zatarł się w
XIX wieku. Zaraz po II wojnie światowej wieś nazywała się Nowina, później
Miękowo
We wsi znajduje się tu kościół pw. Świętej Trójcy należy do
parafii w Krępsku.
Jest to budowla barokowa, powstała w 1782 roku, kościółek o konstrukcji ryglowej. Kościół i wieża (tworzą jedność) posiadają szkielet z belek dębowych. Jest to prosty, salowy budynek, wieża natomiast posiada trzy kondygnacje, została także zwieńczona faliście spływającym barokowym hełmem. Pod koniec XIX wieku, w trakcie remontu kościołowi nadano elementy neogotyckie (ostrołukowe okna) oraz położono dachówki. Okna witrażowe, wyposażenie pochodzi w większości z XX wieku (ambona, ławki, ołtarz). Posadzka z płytki ceramicznej ułożonej w biało czarną szachownicę. Kościół posiada jedno wejście, od strony południowej, otoczony jest cennym starodrzewem. Dzięki staraniom mieszkańców wsi oraz pomocy władz samorządowych oraz środków zewnętrznych udało się w 2008 roku zakończyć prace remontowe.
fot. Zdjęcie kościoła z 1947 roku. Zakupione na www.fotomemoria.pl
fot. Zdjęcie z 1968 roku
fot. Wnętrze kościoła współcześnie
Znajdowały się tutaj dwa cmentarze: pierwszy był przy kościele do czasu zniwelowania terenu w 60 –latach XX wieku ,a drugi pochodzący z XIX wieku znajdował się w południowej części wsi ,ok. 100 m od drogi ,na skraju lasu ( dziś jest to miejsce za warsztatem mechanicznym).
fot. Kamień pamięci przy kościele
1,5 km na północ od wsi znajduje się osada Twarogi, do 1945
Schnitsall, pierwsza wzmianka o niej pochodzi z połowy XIX wieku, w latach 20.
XX wieku znajdowała się tutaj leśniczówka, obecnie znajduje się tutaj jeden dom
mieszkalny oraz chlewnia.
Liczba mieszkańców na
przestrzeni lat:
1734 – 110 mieszkańców
1871 – 408 mieszkańców w tym 210 mężczyzn i 198 kobiet, w
tym 103 dzieci poniżej 10 roku życia. W tym 284 osoby powyżej 10 roku życia
umiejące czytać i pisać
Łaniewo to wieś położona na skraju Doliny Dolnej Odry i
Równiny Goleniowskiej (Puszczy Goleniowskiej) ,odległa od Goleniowa o około 6
km .
Najstarsze ślady osadnictwa sięgają neolitu. Znaleziska
świadczą o obecności na tych ziemiach grup osadniczych ludzi kultur ceramiki
dołkowo-grzebykowej i ceramiki sznurowej. Od XIII do XIX w. obszar ten podlegał
miastu Goleniów. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z połowy XIX w.
Zabudowa wsi pochodzi z początków XX wieku. Najciekawsze
zabytki to domy ryglowe z 4. ćwierci XIX w. Niedaleko znajdują się łąki Doliny
Dolnej Odry oraz lasy sosnowe Puszczy Goleniowskiej.
Obecnie wieś rozwija się w kierunku wschodnim ,mocno się rozbudowując
poprzez nowe budownictwo jednorodzinne.
Liczba mieszkańców na przestrzeni lat: 1871- 168 mieszkańców 1905- 131 mieszkańców 1928- 76 mieszkańców 2000- 60 mieszkańców
Łozienica leży na skraju Puszczy Goleniowskiej, około 4
km na zachód od Goleniowa ,przy drodze w kierunku Lubczyny i niedaleko od drogi
ekspresowej S-3.
Wieś powstała
ona na osuszonych terenach podmokłych. Obszar, na którym powstała wieś, należał
od XIV w. do posiadłości wiejskich Goleniowa. Był to teren podmokły, bagienny,
o czym świadczy nazwa niemiecka Lotnitz Bruch. W końcu XVIII i początkach XIX
wieku miasto szukając dodatkowych źródeł dochodu przeprowadziło tu prace
melioracyjne i na uzyskanych gruntach uprawnych założyło jeden z większych
swoich folwarków – Neuhof, o powierzchni 498 morgów. W 1874 r. istniały na tym
terenie trzy folwarki – Neuhof I z 3 domami i 41 mieszkańcami; – Neuhof II z 1
domem i 9 ludźmi; – Neuhof III z 1 domem i 10 ludźmi.
Pod koniec stulecia
utworzono tam także wieś Neuhof, powstałą na planie rzędówki przy drodze
gruntowej, była to typowa wieś rolnicza, a dzierżawcą był H. Rodenwaldt. Gospodarstwo
liczyło 151 ha ziemi, hodowano 67 sztuk bydła, 33 świnie i 8 koni. We wsi
znajdował się zespół folwarczny oraz wyrobisko piasku.
Po r. 1945 wieś była długo niezasiedlona, opuszczona, uległa
częściowemu zniszczeniu, podobny los spotkał folwark, na terenie którego w
późniejszym czasie utworzono dokonując wielu przebudowań tuczarnię. W
pierwszych latach powojennych wieś przejściowo nazywała się Jankowo a od lat
sześćdziesiątych nosi nazwę Łozienica. Potocznie obydwie nazwy funkcjonują obok
siebie nawet do dzisiaj.
Obecnie w okolicach wsi funkcjonuje świetnie rozwijający się
Goleniowski Park Przemysłowy ,którego
działalność rozpoczęła się na przełomie 2003/2004 roku .
Lubczyna jest wsią sołecką położoną 10 kilometrów na zachód
od Goleniowa. Wieś leży nad jeziorem Dąbie w Dolinie Dolnej Odry.
Pierwsze osadnictwo na tym terenie pojawiło się już w epoce
ceramiki sznurkowej co potwierdzają liczne znaleziska z tego okresu. Znajdywano
tutaj również pojedyncze znaleziska kultury łużyckiej przypadające na epokę
brązu jak i szklane paciorki z okresu wpływów rzymskich. Prawdopodobnie w
rejonie Lubczyny istniała ciągłość osadnicza już od czasów
średniowiecza-głownie ze względu na bliskość wody oraz obfitość lasów, które
zapewniały możliwości do utrzymania się ludności.
fot. Główna ulica, kościół z pomnikiem i plaża w Lubczynie w 1928 roku. Widokówka z kolekcji Wojciech Janda
Wieś jest położona 15
km na południe od Goleniowa bezpośrednio przy linii kolejowej i drodze
szybkiego ruchu Szczecin-Świnoujście.
Początki osadnictwa w tym rejonie sięgają dalekiej
przeszłości, znaleziska fragmentów narzędzi, glinianych naczyń oraz
krzemiennych grotów i sztyletów wskazują na przebywanie w tych okolicach
ludności kultury ceramiki sznurowej już około 2000 lat przed Chrystusem. Inne
pojedyncze znaleziska naczyń i ozdób, które można łączyć z kulturą łużycką,
pozwalają sądzić o ciągłości osadnictwa również w epoce brązu i początkach
epoki żelaza. Przypuszczalnie nastąpiła potem krótka przerwa osadnicza,
sięgająca czasów wczesnego średniowiecza. W IX – XI wieku istniał tu już
nieduży gród obronny. Prowadzone wykopaliska archeologiczne w końcu XIX wieku
dały wiele znalezisk broni, narzędzi, ceramiki i poświadczyły istnienie aż do
XI wieku osady obronnej otoczonej fosą, do której wodę doprowadzał rów aż z
jeziora Dąbie. W XIII wieku obszary te, podobnie jak należące do Rurzycy,
dostały się w ręce Cystersów z Kołbacza. Po roku 1534, gdy na Pomorzu
zwyciężyła reformacja, dobra te przeszły na własność książąt pomorskich, a po
zajęciu Pomorza Zachodniego przez państwo brandenbursko-pruskie stały się
domeną państwową. W połowie XVIII wieku państwo pruskie rozpoczęło szeroko
zakrojoną akcję kolonizacyjną na tym obszarze.
Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1754 roku, a niemiecka nazwa wsi pochodzi od imienia żony Fryderyka II – Elizabeth Christine. W roku 1754 sprowadzono osadników holenderskich i niemieckich umiejących osuszać i gospodarzyć na podmokłych terenach. Założono wieś na planie regularnej ulicówki która otrzymała nazwę Gross Christianenberg. W tym samym roku założono na północ od wsi małą kolonię na planie ulicówki o nazwie Klein Christinenberg administracyjnie połączoną z Gross Christianenberg . Do końca XIX wieku jest to wieś typowo rolnicza. Po wybudowaniu połączenia kolejowego Szczecin – Goleniów, zaczyna osiedlać się tu wielu kolejarzy, później pracowników leśnych i rzemieślników. Pierwotnie ulicówka regularna, zwarta, zaczyna się rozbudowywać w kierunku wsi wielodrożnej. Proces ten zatrzymał się po wojnie, a wiele zagród uległo zniszczeniu. W skład obecnych Klinisk Wielkich wchodzi kilka dawniej samodzielnych osad, z których najciekawszą jest Pucko (niemiecka nazwa O.F.Putt), powstałe w XVIII wieku. W 1784 roku odnotowano w dokumentach i na mapie dwie zagrody, a w 1872 jedną – siedzibę nadleśnictwa, które zarządzało 4841 ha lasów państwowych. Obecnie jest to osada jednodworcza, w której znajduje się siedziba Nadleśnictwa Kliniska. Budynek ten został postawiony na miejscu rozebranej starej leśniczówki.
Obecnie wieś zaczyna się mocno rozbudowywać i należy do
większych i najprężniej się rozwijających miejscowości w gminie Goleniów.
Wieś, leży
ok. 12 km na północny zachód od Goleniowa, przy drodze wojewódzkiej nr 112, na
skraju Doliny Dolnej Odry i Równiny Goleniowskiej (Puszczy Goleniowskiej), nad
rzeką Krępą.
Wieś
została założona w 1748 roku przez miasto Goleniów, do którego to należały tereny,
na których powstała wioska. Pierwszymi osadnikami we wsi byli:
– Michał Kayse z Polski
– Ephraim Wendland z Meklemburgii
– Weege nieznanego pochodzenia
– Siegfried Wellnitz nieznanego pochodzenia
fot. Kąty na widokówce z początku lat 20-tych XX wieku. Widokówka z kolekcji Wojciech Janda
Wieś leży w
Dolinie Dolnej Odry, ok. 600 m na wschód od jeziora Dąbie, ok. 16 km na
południowy zachód od Goleniowa, przy drodze łączącej Lubczynę ze Szczecinem.
Czarna Łąka
powstała z połączenia wsi Wilhelmsfelde z wsią Bergland (Bystra). Tę drugą
wzmiankowano już w XIV wieku, kiedy istniał tutaj folwark książęcy podarowany
miastu Szczecin. W roku 1750 niejaki von Sydow, otrzymawszy te tereny od
Fryderyka II, założył tutaj wieś, osiedlając Holendrów, powstaje wieś ulicówka.
Mieszkańcy trudnili się głównie połowem ryb w jeziorze Dąbie. Obok folwarku
znajdował się tutaj młyn, leśniczówka, kościół, szkoła, cmentarz i przystań
rybacka. Podczas II wojny światowej Bystra została prawie całkowicie
zniszczona. Zniknął kościół, młyn i inne ważne budynki, resztki zagród zostały
włączone do Czarnej Łąki.
Zabudowa wsi
pochodzi w większości z lat 30. XX wieku (domy ceglane) oraz z okresu
polskiego. Wieś, niegdyś rybacka, stopniowo zmieniła swój charakter na
rolniczo-wypoczynkowy. Jedyną atrakcją położonej wśród łąk i pastwisk
miejscowości jest jezioro Dąbie. W Czarnej Łące znajduje się plaża, ośrodek
wypoczynkowy i wiele prywatnych domków letniskowych nad brzegiem jeziora. Wieś
chętnie odwiedzają mieszkańcy Szczecina oraz Goleniowa. Wieś znajduje się także
na obszarze podmiejskim Szczecina, który może być w przyszłości dużo gęściej
zaludniony
Po II wojnie
światowej Czarna Łąka nosiła przejściowo nazwę Stefanowo. Obecną nazwę
wprowadzono urzędowo 9 grudnia 1947 roku.
Wieś leży na
Równinie Nowogardzkiej, terenie pagórkowatym, na skraju Puszczy Goleniowskiej,
przy drodze wojewódzkiej nr 113 prowadzącej do Maszewa, ok. 6 km na wschód od
Goleniowa, nad dopływem strugi Wiśniówki, ok. 2 km na południe od linii kolejowej
nr 402, nieopodal znajduje się port lotniczy Szczecin-Goleniów oraz jednostka
wojskowa w Mostach-Osiedlu.
Początki osadnictwa na terenie wsi to okres kultury lateńskiej, z ok. 400 lat p.n.e. W tym okresie znajduje się tutaj osada, co potwierdzają znaleziska archeologiczne. Osada kończy swój żywot po okresie rzymskim, a ludzie wracają na tereny dzisiejszego Imna dopiero w XIX w. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1812 r. Wieś została założona na planie regularnej ulicówki przez Karla Krabe, właściciela dworu i folwarku w Mostach. Znajdował się tutaj cmentarz, wiatrak, kilka zagród chłopskich oraz piaskownia.
