Wieś leży przy drodze łączącej Wolin z Kamieniem Pomorskim nad rzeką Dziwną. Nazwa wsi ma słowiański rodowód. Na terenie wsi w latach 30-tych XX wieku trafiono na znaleziska archeologiczne: z epoki kamienia – kamienne toporki i groty strzał, z epoko brązu – cmentarzysko urnowe i z epoki żelaza -skarb składający się z 26 rzymskich monet z brązu.
fot. Widok na Sibin od strony rzeki Dziwna z roku 1909. Zdjęcie pochodzi z Flemmingscher Chronik -1909
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z roku 1288, kiedy to wymieniany jest kościół. W roku 1311 wzmiankowany jest Hermannus de Sibin. W 1404 roku przedstawiciele rodu von Steinwehhr sprzedają miastu Wolin oraz tamtejszemu klasztorowi cystersów jedną czwartą wsi. W 1419 roku Kurt von Mutermitz z Sibina jest winien biskupowi kamieńskiemu Ecardowi rentę, czyli cały dochód obciążający wieś Sibin. W roku 1432 w dokumentach klasztoru katedralnego w Kamieniu Pomorskim wymieniany jest Konrad von Mutermitz. Według relacji Ludwiga Kückena, kronikarza i dziejopisarza historii Pomorza Zachodniego, od połowy XV wieku majątek we wsi Sibin da się udokumentować jako lenno Flemmingów. W roku 1491 po raz pierwszy wymieniany jest ród Flemmingów, przy okazji przejęcia patronatu nad kościołem. W tymże roku Heinrich von Flemming z linii świerzyńskiej, Kurd i Joachim von Flemming z linii maciejewskiej oraz Dame z linii mierzęcińskiej jako patroni kościoła i parafii w Sibinie powołali na proboszcza Nikolausa Schulze, który zastąpił dotychczasowego proboszcza Luciusa Krügera.
fot. Widok na kościół w roku 1909. Zdjęcie pochodzi z Flemmingscher Chronik -1909
Sibin I do roku 1725
Owa część przeszła w ręce maciejewskich Flemmingów w 1488 roku. W roku 1500 zmarł Jürgen von Flemming, który zalesił okolice Sibina i później jego syn Adam w roku 1584 wniósł skargę na braci z linii mierzęcińskiej – Jakoba, Michaela i Parisa a bezprawne wycięcie w/w lasu. Adam otrzymał w podziale spadku w 1586 roku Rozwarowo, Łojszyno i część I Sibina. W roku 1595 Adam obronił swe prawo do polowań na polach Sibina, przeciwko Hermannowi von Lockstedt. Po śmierci Adam w 1604 roku udział w Sibinie wraz z Rozwarowem przeszedł na jego brata Eustachiusza. W 1637 roku, po braterskim podziale majątku Ewaldowi Joachimowi przypadło Rozwarowo oraz część Sibina. Po nim majątek przejął jego syn Franz Ludwig, który posiadał w Sibinie 3 chłopów przynależących do Rozwarowa. Od 1699 roku majątek przejął jego syn Jürgena Ludwig. W roku 1721 wygasła gałąź linii Maciejewskiej w Rozwarowie i 3 chłopów w Sibinie przeszło na Kurda von Flemming z linii mostowskiej (Speck). Od Kurda na mocy umowy kupna z dnia 3 lutego 1723 roku, całość przeszła na hrabiego Rzeszy Felixa Friedricha z linii mierzęcińskiej, który wkrótce przejął pozostałe części Sibina I i II.
fot. Mapa wsi z roku 1800
Sibin II i III do 1554
Wymieniany jest w owym czasie Jakob w 1504 roku oraz jego brat Chamme. Nie do końca są znane szczegółowo podziały w owym czasie. Na pewno po Chamme, rządził tam jego syn Joachim, który mieszkał w Sibinie i tamże zmarł w roku 1554. Po tym czasie obiema częściami bracia Hans i Otto posiadający po połowie części.
fot. Budynek parafii – rok 1910. Zdjęcie polska-org.pl
Sibin II w latach 1554-1712
W 1578 roku zmarł Otto, który pozostawił połowę majątku w Sibinie, na który składały się: połowa owczarni, połowę młyna oraz 3 chłopów i 1 zagrodnika. W wyniku podziału między 4 jego synami w dniu 31 sierpnia 1581 roku udział ten przeszedł we wspólne posiadanie Hansa Heinricha i Michaela, a później na mocy umowy między nimi w 1583 roku na tego drugiego. Michael zmarł we wrześniu 1584 roku i udział przejął jego najstarszy brat Joachim, który na podstawie umowy w tym samym roku oddał udział Hansowi Heinrichowi. W 1587 roku Hans zastawił Sibin wraz z 3 chłopami i 1 zagrodnikiem wdowie po Jürgenie Parlowie, Katharinie Manteuffel. Później znów je wykupił i w orku 1614 toczył z Parlowami spory o pieniądze, które Ci mieli zabezpieczone na Sibin. Po Hansie, który zmarł w 1622 roku, majątek Sibin II odziedziczył jego trzeci syn Hans Friedrich, który w 1628 roku posiadał tam opodatkowany majątek składający się z 5 łanów, 1 młyna, 1 owczarza i 1 parobka. Zmarł on w 1668 roku, ale zachowało się jego wspomnienie z roku 1665 kiedy to pisze: „Moja majątkowa posiadłość w Sibinie leży w Królestwie Szwedzkim nad zalewem”. Po jego śmierci dokonano podziału między dwoma jego synami: Hansem Heinrichem i Eustachiusem. Ten drugi otrzymał połowę majątku Sibin wraz z 3 chłopami i 1 zagrodnikiem. Eustachius zmarł w 1702 roku w twierdzy Königstein, leżącej w Saksonii, której był komendantem. Po jego śmierci, jego syn Hans Friedrich, który na stałe przebywał w Saksonii, sprzedał swój udział w Sibinie, 20 kwietnia 1712 roku za 8000 guldenów, Wilhelmowi Friedrichowi von Flemming, który był w posiadaniu II części Sibina.
fot. Karczma w Sibinie -rok 1931. Zdjęcie z polska-org.pl
Sibin III w latach 1554-1725
Od 1554 roku część ta znajdowała się w posiadaniu Hansa von Flemming, a po jego śmierci w 1566, przypadał jego synom Jakobowi i Lorenzowi. Ponieważ ten drugi zmarł bezpotomnie w 1577 roku, to ten pierwszy został jedynym właścicielem. Jakob zmarł 16 lutego 1602, również bezpotomnie i pozostawił: zabudowania gospodarcze, owczarnię, ½ młyna, 3 chłopów i 2 zagrodników z Sibinie, które 26 października 1603 roku przy podziale majątku miedzy krewnymi przypadło Hansowi Heinrichowi von Flemming. Po nim majątek przejął jego syn Kaspar, który opodatkował w 1628 roku, 4 łany, 1 zagrodnika, 1 owczarza i 1 parobka. Po śmierci Kaspara majątek odziedziczył jego syn Wilhelm Friedrich, a po nim jego syn imiennik, który w roku 1699 posiadał połowę majątku w Sibinie wraz z 3 chłopami i 1 zagrodnikiem. W 1712 roku dokupił część II Sibina, a 9 marca 1725 roku sprzedał całość za 19 000 guldenów, hrabiemu Rzeszy Felixowi Friedrichowi w zamian za udział A w Mierzęcinie.
fot. Kościół i budynek parafii -rok 1931, zdjęcie z polska-org.pl
Całe Sibin od 1725 roku
Cały majątek, do którego należały też 3 gospodarstwa chłopskie należące dotychczas do Rozwarowa, odtąd już nigdy nie wymieniane są osobno, po tym jak zostały połączone, przypadł po śmierci Felixa Friedricha w roku 1738 w drodze dziedziczenia jego drugiemu synowi Georgowi Detloffowi, który prowadził już rozmowy o sprzedaży z zarządcą Engelbrechtem, gdy Karl Friedrich z gałęzi Mosty z linii maciejewskiej powołał się na swoje prawo pierwokupu jako współlenny do wspólnej ręki i na mocy tegoż poprzez umowę z 26 sierpnia względnie 9 października 1747 roku odkupił Sibin, Rozwarowo i Dramino na 30 lat z prawem wykupu za 38 500 talarów. W 1750 roku toczył się jednak jeszcze proces naczelnego zarządcy Engelbrechta przeciwko Georgowi Dettloffowi i Karlowi Friedrichowi o te 3 wymienione majątki. Karl Friedrich osiedlił się w lecie następnego roku, 1748, w Sibinie, gdzie na stałe zachował swoją siedzibę mieszkalną. Majątek, który odtąd nadawał tej gałęzi rodzinnej nazwisko, został 30 lat później razem z Rozwarowem i Draminem – na mocy oświadczenia hrabiego Rzeszy Johanna Heinricha Josefa Georgego , siostrzeńca i następcy lennego już zmarłego hrabiego Rzeszy Georga Detloff w dniu 1 czerwca 1778 roku ostatecznie przekazany jako dziedziczna własność Karlowi Friedrichowi. Ten zmarł 20 października 1789 roku. W 179 roku w Sibinie znajdowały siędwa majątki rycerskie, 6 gospodarzy chłopskich oraz 3 chłopów, Znajdowało się tez 26 domów. Zgodnie z testamentem w procesie podziału spadku z dnia 16 czerwca 1794 roku Sibin, Rozwarowo i Dramino przypadły najmłodszemu synowi Heinrichowi Ernstowi Ludwigowi Karlowi, który jednak te 3 majątki sprzedał 13 stycznia 1805 roku Franzowi Berendowi Johannowi Sigismundowi z linii bodzęcińskiej za 36 000 talarów. Przekazanie nastąpiło 25 marca 1805 roku. Ten ostatni sprzedał następnie 13 czerwca 1805 roku Sibin i Rozwarowo za 35 067 talarów swojemu synowi Karlowi Berendowi Johannowi Sigismundowi, który tam zamieszkał, lecz po śmierci ojca w 1812 roku, przeniósł się w 1813 roku do Bodzęcina. Później, również jeszcze za życia, przekazał ze swojej strony w 1831 roku Sibin swojemu jedynemu synowi Franzowi Wilhelmowi Karlowi jako siedzibę i zmarł w 1835 roku. W 1866 roku mieszkało tu 314 osób. W 1870 roku sam majątek posiadał powierzchnię 2125 mórg i zamieszkany był przez 141 osób. Z kolei wieś miała powierzchnię 806 mórg, 20 właścicieli ziemskich i liczyła bez majątku 198 mieszkańców. Po śmierci Franza Wilhelma Karla w 1887 roku cały jego majątek przeszedł na jego syna, późniejszego hrabiego Thama Hasso, który zmarł 3 czerwca 1896 roku. Najmłodszy syn tego ostatniego, Hasso Richard, otrzymał z ojcowizny majątki Piaski Wielkie, Sibin, Dramino i Rozwarowo, które w 1904 roku połączył w ordynację rodzinną. W roku 1939 właścicielem majątku o powierzchni 539 h był Richard von Flemming. W 1939 roku we wsi mieszkało 307 osób.
Na południe od wsi nad Dziwną znajdował się młyn koźlak. Jego właścicielem od 1870 roku był Staruss. Młyn był w posiadaniu jego rodziny do 1945 roku. Pierwotnie młyn stał po północnej stronie wsi i należał do majątku, lecz został przniesiony.
fot. Kościół współcześnie -lipiec 2026. Zdjęcie Wojciech Janda
Znajdujący się w wiosce dwór posiadał południowe zamkniecie dziedzińca. Był to budynek dwukondygnacyjny, otynkowany z dachem pokrytym dachówką cementową. Na południu wsi znajduje się cmentarz ewangelicki z początku XX wieku. Pierwszy cmentarz z połowy XII wieku, znajdował się na terenie przykościelnym. Po środku wsi znajduje się kościół katolicki. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1288 roku. W 1945 roku został zniszczony podczas działań wojennych. Stracił wieżę i dach. Odbudowano go w latach 1974-1978. Dziś na terenie cmentarza przykościelnego, znajduje się lapidarium z ocalałymi nagrobkami byłych mieszkańców wsi.
Po zakończeniu II wojny światowej i przejęciu tych ziem przez państwo polskie, wiec przez pewien okres nazywała się Siebino. W roku 2021 we wsi mieszkało 150 osób.
fot. Mapa Sibina z roku 1945