Mała wieś leżąca przy drodze numer 106, łączącej Golczewo z Kamieniem Pomorskim w gminie Kamień Pomorski. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z roku 1299, kiedy to wymieniany jest Gustlavus de Rarvyn. Kolejny raz wymieniana jest w roku 1313 przy z wzmiance o Friedrichu von Rarvin, a w roku 1355 wymieniany jest Janus con Rarvin. W latach 1435-1445 było to lenno Zabela Lepela Rarvin.
fot. Dwór w Rarwinie w latach 30-tych XX wieku. Zdjęcie z fotopolska.eu
W XVI wieku Rarwino składało się z 3 udziałów.
Część A
Lenno rodu Zastrow z gospodarstwami chłopskimi, sprzedane w 1679 roku rodzinie von Brüsewitz, z kolei w roku 1742 rodzinie von Wachholz, a w roku 1774 Christianowi von Neumannowi. W 1783 roku majątek przejmuje wdowa pastora Popelius, z domu Lietzmann, która w 1786 roku odsprzedała dobra wdowie Sophie Eleonore von Mellin, z domu von Zastrow. W 1795 roku majątek zakupił nadporucznik Otto Georg Bernd Carl von Werner. W 1800 roku majątek wydzierżawia na 25 lat Christian Knoll. Po nim w 1828 roku dobra dziedziczy jego syn, Johann Friedrich Knoll. Kolejnym właścicielem dóbr od 1842 roku był Ferdinand Knoll. Rodzina Knoll była jego właścicielem do roku 1927, kiedy to majątek przejął Carl Grabow. Majątek pozostał w rekach rodziny Grabow do 1945 roku, a ostatnim był Hans Grabow.
fot. Dwór w latach 30-tych XX wieku. Zdjęcie z fotopolska.eu
Część B
To stara posiadłość pomorskiego rodu von Flemming. Po raz pierwszy cześć ta wymieniana jest w 1589 roku, kiedy wdowa po Heinrichu von Flemming ze Świerzna wraz von Zastrowami żądała od Friedricha Köllica z Górek, odszkodowania za napad na wieś Rarwino. W 1609 roku bratanek Heinricha, Kaspar von Flemming, prowadził proces z Hansem i Roloffem z Rzystnowa o zagrodę w Rarwinie. Według rejestru łanowego opodatkowaniu podlegała ziemia i 2 chłopów. Syn Kaspara, Richard, wg inwentarza z kwietnia 1665 roku pozostawił w Rarwinie 2 chłopów i zagrodnika, którzy w ramach podziału spadku z dnia 20 czerwca 1665 roku przypadki najstarszemu synowi Heinricha, Kasparowi Joachimowi von Flemming, który zmarł w 1694 roku. Po jego śmierci majątek przejął najstarszy jego syn Richard Heinrich, który sprzedał majątek 28 lutego 1732 roku Georgowi Christophowi von Wachholz swoje dwa gospodarstwa chłopskie w Rarwinie na okres 30 lat za kwotę 850 talarów. W dniu 20 sierpnia 1763 roku von Wachholz bezskutecznie zaoferował dwa gospodarstwa chłopskie następcom lennym Flemmingów do odkupienia. W dniu 5 grudnia 1763 roku orzeczono wykluczenie całego rodu Flemmingów,a von Wachholz 13 marca 1769 roku sprzedał swą posiadłość w Rarwinie Johannowi Vollertowi. Po wielokrotnej zmianie właścicieli – wymieniani są Höffs, Christoph Martin Steffenhagen, wdowa Seefelder- Rarwin przypadł Ernstowi Wilhelmowi Elbe, który połączył część B z częścią C. Od tego momentu obie te części były połączone. Od roku 1856 należały do Karla Augusta Straßenburga, później przez kilka lat do hrabiego Sparra, a w latach 1874-1893 do właściciela ziemskiego Staegemanna. W roku 1893 majątek został rozparcelowany, a największa część przypadła właścicielowi ziemskiemu Friedrichowi Elerta. Ostatnim właścicielem tej części był Emil Elert.
fot. Mapa Rarwina z 1822
Część C
Z dawnych części należących do rodziny von Zastrowów, część C przez około 70 do 80 lat znajdowała się w posiadaniu mierzęcińskiej linii rodu Flemmingów. Dnia 22 maja 1702 roku hrabia Rzeszy Georg Kaspar von Flemming sprzedał Joachimowi Christianowi von Brüsewitz swój dwór w Rarwinie, który wcześniej składał się z 2 gospodarstw chłopskich, a obecnie był wydzierżawiony, za kwotę 400 talarów na okres 30 lat. Owe dwa gospodarstwa chłopskie miały zostać kupione około 70 do 80 lat wcześniej przez jego wuja Rüdigera Otto od Franza von Zastrow ze Strzegowa za 1000 guldenów. Od syna Rüdigera Otto, Joachima Heinrich, który w 1650 roku prowadził proces z gminą Rarwino o prawo do wypasu, część C przeszła prawdopodobnie około 1690 roku na Georga Kaspara. Od rodziny Brüsewitz część ta przeszła poprzez dziedziczkę córkę Dorothea Sophia na rodzinę Gänz. Dnia 26 października 1731 roku syn Georga Kaspara, hrabia Rzeszy Bogislaw Bodo, zrzekł się wszelkich praw w zamian za odszkodowanie w wysokości 133 ⅓ talara. W 1828 roku dobra zakupił Christoph Martin Steffenhagen. Po nim majątek w rękach Johanna Gӓnz, a później w rękach wdowy Seefeldt. W połowie XIX wieku część C została połączona z częścią B przez Theodora Ernsta Wilhelma Elbe.
W XVIII wieku istniała tu jeszcze własność szlachecka rodziny von Plötz z Strzegowa z 2 chłopami i 1 zagrodnikiem. W 1939 roku we wsi mieszkało 259 mieszkańców .
fot. Widok na dwór w maju 1976 roku z widocznym przed nim placem zabaw. Zdjęcie Archiwum Pracowni Konserwacji Zabytków w Szczecinie
We wsi znajduje się bezstylowy dwór o powierzchni 410 m2 zbudowany na przełomie XIX i XX wieku, modernizowany w 1923 roku. Jest to budynek parterowy założony na rzucie litery C, z dobudowanym niższym skrzydłem, gankiem przed wejściem zwieńczonym balkonem, kryty dachem mansardowym z naczółkami i lukarną. W 2016 dach zabytku przeszedł generalny remont. Budynek obecnie pełni funkcje mieszkalne. W pobliżu dworu znajdują się pozostałości parku dworskiego z drugiej połowy XIX wieku oraz częściowo zachowane zabudowania folwarczne.
fot. Dwór w listopadzie 1996 roku. Zdjęcie z Ośrodka Dokumentacji Zabytków w Warszawie
Po zakończeniu II wojny światowej i przejęciu tych ziem przez państwo polskie majątek był pod zarządem Państwowego Funduszu Ziemi. Około roku 1950 na terenie majątku utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne, należące do Kombinatu PGR Benice z siedzibą w Niemicy. W latach 60-tych XX wieku znajdujący się tam dwór służył jako biura i mieszkania dla pracowników sezonowych. Znajdowała się w nim łaźnia oraz sala świetlicowo – kinowa. W latach 1974-1975 we dworze założono centralne ogrzewanie oraz wymieniono okna, a wnętrze przerobiono na 9 mieszkań. W roku 1993 majątek został przejęty przez Państwową Agencję Własności Rolnej.
W roku 2021 mieszkało we wsi 180 osób.
fot. Mapa wsi z roku 1937