Ronica – (do 1945 Rönz)
Osada leżąca koło wsi Kłeby, należąca do gminy Golczewo. Przed 1945 rokiem, administracyjnie należała do wsi Kłęby. Pierwsza wzmianka o osadzie i dworze tam istniejącym pochodzi z 1586 roku, kiedy to pojawia się informacja, iż około roku 1500 dwór w Rönz, został oddany w zastaw przez biskupa kamieńskiego, przedstawicielowi rodu von Flemming. Do 1585 roku Ronice należały do Aegidiusa von Flemming, który zmarł w tym samym roku, nie pozostawiając męskiego potomstwa.
fot. Dwór w Ronicy – zdjęcie z portalu fotopolska.eu
W wyniku podziału majątku między bratanków i spadkobierców lennych, synów wcześniej zmarłego brata Jürgena von Flemming, Ronica przypadła trzeciemu z braci, Kurdowi von Flemming. Po śmierci Kurda w 1620 roku, spadkobiercami zostali synowie jego brata: Hasso Adam i Ewald Joachim, z których ten pierwszy otrzymał Ronice przy podziale majątku w 1630 roku. W 1663 roku zmarł Hasso Adam, a w podziale spadku z dnia 20 sierpnia 1664 roku, Ronica wraz z chłopami i zagrodnikami z Batzlaff (Baczysław), Kretlow (Kretlewo) i Wietstock (Wysoka Kamieńska), przypadło jego młodszemu synowi, Eustachiusowi Karlowi von Flemming.
W dniu 30 marca 1672 roku umiera Eustachiusz Karl, pozostawiając jedynie córkę, w wyniku czego majątek przeszedł na starszego brata Kurda Juliusa von Flemming, który w roku 1677 zapisał go swoim synom. Synowie i ich matka porozumieli się między sobą i w dniu 30 kwietnia 1688 roku majątek wraz z przynależnościami otrzymał najmłodszy brat Franz Julius von Flemming. On zaś według dokumentacji z 13 i 14 listopada 1693 roku, odstąpił majątek najstarszemu bratu Adamowi, w zamian za Matzdorf (Maciejewo) z przynależnościami.
fot. Dwór w Ronicy – zdjęcie z portalu fotopolska.eu
Adam von Flemming poświęcił się niemal całkowicie zarządzaniu swoimi dobrami ziemskimi, które według rejestru lennego z 1699 roku obejmowały: majątek rycerski w Ronicy wraz z przynależnymi 7 chłopami, 3 zagrodnikami i ¼ udziału wiatraka w Baczysławiu, 1 chłopem w Kretlewie oraz jednym zagrodnikiem w Wysokiej Kamieńskiej. W Ronicy, która była jego główną siedzibą, zbudował w roku 1695 nowy dwór który stał do 1866 roku. Zlecił również zamianę przynależności parafialnej. Dotychczas Ronica należała do parafii w Böck (Buk), a została przeniesiona do parafii w Baumgarten (Włodzisław). Za jego czasów zakończono również długotrwały spór o lasy ronickie, tzw. (Rönzer Berg) Ronicką Górę, toczony między liniami Flemmingów ze Schwirsen (Świerzno) i Maciejewa. Już w 1657 Richard von Flemming z linii świerzeńskiej wysunął wobec kuzyna Hasso Adama z linii Maciejewskiej roszczenie do współwłasności jednej trzeciej tych lasów. Spór zażegnano 12 kwietnia 1697 roku.
Adam von Flemming zmarł bezżennie w roku 1717. Jego dwaj bracia Kurd i Franz Julius porozumieli się 17 czerwca 1718 roku co do wspólnego zarządzania majątkiem w Ronicy, w ten sposób że te drugi miał cały majątek wydzierżawić na rok za 800 talarów i wypłacić połowę tej sumy pierwszemu. W dniu 22 listopada 1718 obaj bracia dokonali podziału całego majątku po Adamie oraz zmarłym w tym samym roku Martinie Friedrichu von Flemming i Ronice przypadły Kurdowi von Flemming. Ten zaś po kilku latach przekazał je wraz z Klötzin (Kłodzino) swojemu synowi Kurdowi Gebhardtowi von Flemming. On zaś w dniu 4 kwietnia 1735, przekazał majątek synowi Karlowi Friedrichowi von Flemming. Do 1743 roku Karl Friedrich mieszkał w Ronicy, a później przeniósł się do Greifenbergu (Gryfice). Karl Friedrich zmarł 20 października 1789 roku. W 1780 roku obok folwarku znajdowała się owczarnia i 6 domów.
Na mocy testamentu oraz ugody spadkowej z dnia 16 czerwca 1794 roku, Ronice z przynależnościami w Baczysławiu i jednym zastawionym chłopem w Kretlewie, przypadło starszemu synowi Ferdinandowi Ludwigowi Wilhelmowi von Flemming. W roku 1801 Ferdinand ogłosił upadłość majątkową i jego kuzyn Julius Friedrich Wilhelm z linii bukowskiej nabył majątek na mocy umowy z 14 kwietnia 1804 roku. Julius Friedrich początkowo osadził w majątku dzierżawcę Ernsta Gaulkego. Lecz już 8 listopada 1815 roku przekazał majątek za kwotę 12000 talarów swojemu synowi Karlowi Heinrichowi Antonowi, który z kolei w roku 1817 odstąpił go starszemu bratu Juliusowi Friedrichowi Gottlobowi za 14600 talarów i 20 złotych fryderyków. On zaś w dniu 28 kwietnia 1818 roku za 17000 talarów Johanowi Heinrichowi Köpke. Od wdowy po Köpke majątek nabył w 1832 roku K. O. Plathe.
Tenże zamierzał w roku 1854 doprowadzić do pełnej alodyfikacji (przekształcenia własności lennej w pełną własność prywatną). Po tym, jak w imieniu linii Flemmingów z Martenthin (Mierzęcin) hrabia rzeszy Karl Ludwig Adolf Friedrich zrzekł się 14 listopada 1854 roku swoich praw lennych w zamian za zapłatę 300 talarów, Plathe wezwał sądownie 22 grudnia 1854 roku wszystkich pozostałych agnatów (męskich potomków rodu) do zgłaszania swoich roszczeń. Wyrokiem z 22 maja 1855 roku nastąpiło wykluczenie wszystkich agnatów z wyjątkiem dwóch braci: Kurda Gebharda Karla Friedricha oraz Felixa Piusa Karla Friedricha, którzy w terminie zgłosili swoje prawa. W związku z tym K. O. Plathe poczuł się zmuszony, by na mocy umowy z 20 sierpnia 1855 roku odstąpić obu braciom lenno Ronice wraz ze wszystkimi przynależnościami i prawami po cenie szacunkowej. 25 marca 1856 roku nastąpiło przekazanie majątku Kurdowi Gebhardowi Karlowi Friedrichowi von Flemming, któremu młodszy brat już 20 lutego 1856 roku odstąpił wszystkie swoje prawa do Ronic. Karl, który przy przejmowaniu dóbr zrezygnował z posady referendarza rządowego, do końca swojego życia mieszkał w Rońsku wraz z matką († 1877) i siostrami. W 1866 roku wybudował tam nowy dwór w miejsce starego, wzniesionego w 1695 roku przez Adama von Flemming.
fot. Stary i nowy dwór. U góry ten wybudowany w 1695 roku, a poniżej nowy z roku 1866. Są to rysunki panny Hedwig von Flemming, zmarłej w 1892, obrazy znajdowały się w dworze. Zdjęcia ze zbiorów Wojciech Janda
Po jego śmierci 17 lutego 1884 roku, brat Felix Pius von Flemming nabył majątek Ronice od trzech sióstr. W 1894 roku Felix przeniósł się z Dorphagen (Mechowo), gdzie mieszkał od 1872 roku do Ronic i zmarł tam 8 marca 1895 roku. Został pochowany w Ronicy na nowo urządzonym miejscu pochówku w pobliżu grobów rodziny Köpke.
Jego wdowa oraz syn Hans sprzedali Ronice w 1900 roku (z wyłączeniem cmentarza) Friedrichowi von der Marwitz, zięciowi hrabiego Hasso von Flemming. Na mocy umowy z 15 kwietnia 1903 roku Ronice przeszły następnie w ręce pana Emila Kunerta, który 1 lipca 1908 roku sprzedał je panu Schulz-Succo. . W 1928 roku właścicielem dóbr był Theodor von Wentzel a majątek dzierżawił Günther von Sydow. Dobra liczyły 255 ha gruntów.
W roku 1892 w majątku trzymano 12 koni. W 1914 roku wg spisu majątek posiadał 227 ha gruntów ornych, 17 ha łąk, 5 ha pastwisk, 10 ha lasów i 0,5 ha wód. W tymże roku w hodowli znajdowało się już 20 koni, a 1939, 23 konie. Do końca XIX wieku w hodowli folwarcznej dominowały owce, których w 1892 roku było 400 sztuk. W kolejnych latach hodowlę owiec zlikwidowano i zaczęto hodować bydło i trzodę chlewną.
fot. Pozostałości dworu w roku 1975. Zdjęcie z Ośrodka Dokumentacji Zabytków w Warszawie
Dwór w Ronicy został zbudowany w 1866 roku w miejscu starszego, zbudowanego w roku 1695 dwukondygnacyjnego budynku ryglowego z dachem czterospadowym krytym słomą. Na budynku stajni znajdowała się chorągiewka pogodowa z kogutem i gwiazdą, a na chorągiewce znajdował się napis „v. F. 1853”.
Po przejęciu tych ziem przez Rzeczpospolitą, po 1945 roku utworzono w majątku PGR. PGR w Ronicy należał do Kombinatu Państwowych Gospodarstw Rolnych w Golczewie. Pierwotny układ folwarku nie zachował się. Większość budynków wraz z dworem została rozebrana w latach 50-tych i 60-tych XX wieku.
W roku 2021 w Ronicy mieszkało 81 osób.
fot. Mapa Ronic i okolic z 1941 roku