Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1303 roku, kiedy to w „Pommersches Urkundenbuch” – czyli „Pomorska Księga Dokumentów” w dokumencie nr 1453, wymieniany jest Rattislavus de Pawelstorp jako świadek. W 1318 wieś wymieniana jest pod nazwą Pawelstorp od nazwiska założyciela wsi. W 1531 roku wies należała do Henryka Pawelstorpe, który przekazał ją w tym roku swoim synom – Klausowi i Jurgenowi.
fot. Wiatrak koło Skoszewa. Za nim widoczna latarnia Leucht Bake. Zdjęcie z 1939 roku, zdjęcie ze zbiorów Wojciech Janda
W 1594 roku wymienia się we wsi 16 łanów, 14 zagrodników, 2 owczarzy i młynarza wiatracznego. W 1618, aktem wystawionym przez księcia pomorskiego Franciszka, rodzina Pawelstorp otrzymała wieś w lenno. Nadanie to zostało potwierdzone po śmierci księcia Franciszka (zmarł 27 listopada 1620) w roku 1621 przez księcia Bogusława XIV.
W XV wieku w dokumentach biskupstwa kamieńskiego występują częste wzmianki o rodzie von Paulsdorf. Można wnioskować, iż nazwa wsi jak i nazwisko rodu ewaluowało na przestrzeni wieków od Pawelstorp do Paulsdorf.
fot. Mapa wsi z okresu 1801-1821, ze zbiorów Wojciech Janda
W 1628 roku rodzina von Paulsdorf opodatkowuje łącznie 6 łanów 4 zagrodników, 2 owczarzy i młynarza. W 1649 roku wymienia się z nazwiska 4 chłopów i 2 zagrodników. Przez wiele lat wieś była podzielona na dwa majątki rycerskie. W roku 1747 następuje zjednoczenie dóbr w rękach Erdmanna Joachima von Paulsdorf i wymienia się 4 chłopów i 4 zagrodników. W 1749 roku założono przy miejscowości Schminz (Śmięć) dzierżawę krów. W 1780 roku wymienia się 2 folwarki, 2 owczarnie, młyn, 4 chłopów, 4 zagrodników, nauczyciela i 26 domów.
fot. Zdjęcie z portalu polska.org, widoczna szkoła i zajazd
W 1843 roku po wygaśnięciu rodu von Paulsdorf, majątek przechodzi w ręce rodziny von Bockum. Wtedy to wdowa po Paulsdorfie, wyszła ponownie za mąż, za generała von Bockum. Właściciele majątku ufundowali we wsi szkołę, do której uczęszczało około 80 dzieci. Nauczyciel we wsi posiadał małe gospodarstwo i otrzymywał pensję o wysokości 149 talarów.
W 1870 istnieją tu 2 połączone dobra rycerskie o powierzchni 2781 mórg z 138 mieszkańcami, a sama wieś liczy 273 mieszkańców z których 37 to właściciele, do których należy 668 mórg. W 1891 podzielono 415 hektarów majątku, w celu utworzenia 3 nowych gospodarstw. W 1939 roku we wsi mieszkało 505 osób.
fot. Grafika z 1878 roku z zaznaczoną latarnią i widocznym za nią wiatrakiem. Grafika z portalu baken-net.de
Na północ od wsi, przy drodze do Zagórza, znajdował się wiatrak typu Paltrak, należący do Ernsta Döringa. Był to typ wiatraka, w którym cały budynek obracał się na rolkach po specjalnej szynie na kierunek wiatru. Wiatrak pochodził z XIX wieku i wg opisu w 1939 roku był w bardzo dobrym stanie.
fot. Widok ogólny od strony południowo-wschodniej, w głębi widoczny wiatrak. Zdjęcie z 1939 roku, zdjęcie ze zbiorów Wojciech Janda
Ciekawostką jest, że w wiosce w latach 40-tych XIX wieku wzniesiono budynek kościelny. Znajdował się na północ od wsi, w obrębie dawnego dziedzińca gospodarczego. Niestety z powodu odmowy ówczesnego proboszcza z Kunow (Koniewo) odprawiania tu bezpłatnych nabożeństw, właścicielka terenu przebudowało go na budynek gospodarczy. Budynek posiadał podłużną, prostokątną nawę z wbudowaną wieżą zachodnią, która była zwieńczona masywnym ostrosłupowym hełmem, zwieńczonym krzyżem. Budynek ten w takim stanie istniał do 1939 roku. Niestety nigdy nie został poświęcony i nigdy nie odbyła się w nim żadna uroczystość kościelna.
Po zakończeniu II wojny światowej i przejęciu ziem przez Rzeczpospolitą, folwarki rozparcelowano między rolników indywidualnych. Zabudowania folwarczne i dwory popadły w ruinę. Na północ od wsi znajdował się cmentarz dworski. W 2021 roku w Skoszewie mieszkało 166 osób.
fot. Mapa Skoszewa z 1897 roku