Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1491 roku, kiedy to wymieniany jest proboszcz z owego kościoła. Była to średniowieczna budowla z kamienia polnego, bez wieży. Była to prostokątna budowla salowa. Górne partie ścian wykonane z cegły, nieotynkowane w kolorze czerwonym, podobnie jak fasada zachodnia i dobudówki. Na szczycie znajdowały się otynkowane ostrołukowe blendy. Dach kryty był podwójnie dachówką karpiową. Wewnątrz kościoła strop był płaski z widocznymi belkami.
Fot. Plan kościoła w Szumiącej z roku 1939. Zdjęcie z kolekcji Wojciech Janda
fot. Kościół w Szumiącej. Fotografia z internetu
W 1594 roku kościół opisywany był z wieżą. W 1659 roku dokumenty informują, iż kościół był w stanie ruiny, ale w 1662 roku został odbudowany. W 1678 roku, wybudowano nową wieżę o konstrukcji ryglowej. W 1734 roku przeprowadzono w kościele gruntowną renowację, podwyższono ściany za pomocą cegieł. W 1751 roku w kościele przeprowadzono szczegółową inwentaryzację techniczną tzw. katastre ogniową (Feuersozietätskataster). W 1801 roku kościół i wieża spłonęły, aż do fundamentów. W 1804 kościół odbudowano, a zamiast wieży postawiono dzwonnicę na przykościelnym cmentarzu. W 1865 odnowiono ścianę zachodnia. W 1903 roku kościół przeszedł gruntowną renowację. Dobudowano klatki schodowe, nowe okna, portale i nowe wyposażenie.
Był to kościół parafialny do którego należały następujące miejscowości: Benz (Benice), Deutin (Ducino), Königsmühl (Szumiąca), Kummin (Chomino), Morgow (Margowo), Rarvin (Rarwino).
Patronat nad kościołem należał do rodziny von Flemming z Benz( Benice) oraz rodziny Voltz z Königsmühl (Szumiąca).
W 1939 roku w kościele znajdowało się:
Ołtarz ambonowy
Była to mensa z otynkowanej cegły z dużym otworem od frontu. Nastawa wykonana z drewna sosnowego z półkolistym otworem między pilastrami. Balustrada kosza ambony była podzielona polami o pełnym łuku między półkolumnami. Całość była odnawiana w 1803 roku.
Krucyfiks
Znajdował się on ówcześnie w zakrystii. Wykonany był z drewna lipowego o wysokości 66 cm. Pochodził z XVIII wieku.
Świeczniki
Dwa świeczniki wykonane z mosiądzu o wysokości 50 cm. Na podstawie świeczników znajdował się widoczny grawer ‘MR MP” ( Martin Reetz i Maria Poppe). Oba z początku XIX wieku.
Kielich
Wykonany ze srebra pozłacanego o wysokości 22 cm i średnicy 12 cm. Posiadał stopę w formie sześcioliścia, ornamentowaną trzema puncowanymi główkami cherubów. Na trzonie kielicha znajdowało się wystające zgrubienie (nodus), na którym znajdowały się trzy plastyczne główki cherubów. Czara umieszczona była w ażurowym koszyczku z główkami aniołów i owocami. Pod nodusem wyryty napis: „Weichmühl”( tak do 1820 roku nazywała się Szumiąca). Pod stopą cecha z 1806 roku i znak mistrzowski „WD”. Kielich pochodził z XVII wieku
fot. Zdjęcie kielicha z 1939 roku. Z kolekcji Wojciech Janda
Patena
Wykonana z pozłacanego srebra o średnicy 17 cm. Znajdował się na niej grawerowany krzyż z narzędziami męki Pańskiej w wieńcu z liści. Widoczny znaj cechu z 1806 roku. Pochodzenie XVII wiek.
fot. Patena z kościoła. Zdjęcie z portalu polona.pl
fot. Grawerunek widoczny na patenie. Zdjęcie z kolekcji Wojciech Janda
Na terenie gdzie stał kościół, znajdował się również cmentarz. Na cmentarzu znajdowała się dzwonnica z 1804 roku. Była to konstrukcja ryglowa z drewna dębowego, oszalowana, a ściana południowa była otwarta. Dach był namiotowy. W dzwonnicy znajdowały się dwa stalowe dzwony z 1921 roku. W 1804 roku w dzwonnicy znajdował się inny dzwon, o średnicy 82 cm, odlany w 1804 roku przez ludwisarza Schwenna ze Szczecina. Dzwon ten został oddany na cele wojenne w 1917 roku.
Na cmentarzu znajdował się również okazały grobowiec wykonany z cegły, a pochodzący z XIX wieku. Należał on do rodziny von Manteuffel z Morgow (Margowo).
W 1939 roku na cmentarzu znajdowało się sporo nagrobków z lat 1889-1919.
W roku 1952 kościół został rozebrany.