Wieś jest położona około 8 km na północ od Nowogardu.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1268 roku. Wtedy to, Książe Barnim I nadał klasztorowi w Uznamiu wieś Dąbrowa Nowogardzka ( Damerow) – „koło Nowogardu, zamku i wsi czy miasteczka należącego do biskupa kamieńskiego”, a wieś ze 100 łanami posiadał w lenno od biskupa wcześniej pan pomorski Witosław ( Vitozlaus) i jego dziedzice.
Do 1945 roku mieścił się tu Urząd Stanu Cywilnego. Kościół w Dąbrowie podlegał po parafię w Karsku (Kartzig )
We wsi znajduje się kościół neoromański pochodzi z XIX wieku, z kamienia łupanego, jednonawowy, na planie prostokąta, z 5 – bocznym prezbiterium od wschodu. Od wschodu i zachodu kościoła są szczyty 5 – uskokowe ceglane, ściany ujęte lizenami; od zachodu portal ceglany bez wieży; obok portalu romańska granitowa chrzcielnica. Kościół pokryto dachem 2 – spadowym, ceramicznym.
We wnętrzu: strop drewniany, belkowany; w prezbiterium sklepienia żebrowe. Wyposażenie kościoła: ołtarz, ambona, chrzcielnica, ławki, empora chórowa z XIX wieku; instrument organowy nie zachował się.
W kościele znajduje się dzwon z pierwszej połowy XV wieku, autorstwa konwisarza Albertusa z Norymbergi.
Przy kościele znajduje się XIV wieczna chrzcielnica.
Kościół pw. św. Michała Archanioła poświęcony 30 września 1945 roku przez księdza Bogdana Szczepanowskiego (Towarzystwo Chrystusowe).
Liczba mieszkańców na przestrzeni lat:
1939 – 407 mieszkańców
Mapa Dąbrowy Nowogardzkiej z 1902 roku
Źródło: www.kuria.pl.własne