Wieś jest położona około 8 km na północ od Nowogardu w
pobliżu jeziora Glicko
Wzmiankowana w 1274 roku będąc własnością Otto hrabiego von Eberstein. W XVII wieku część dóbr należała do Christiana von Zastrow a część do Christopha von Schmeling. Rodzina von Schmeling scala dobra we wsi stając się ich jedynym właścicielem. Posiadają je do drugiej połowy XIX wieku. W 1879 roku właścicielem majątku był Julius von Schmeling a dobra obejmowały 518,45 ha gruntów. Na przełomie XIX i XX wieku właścicielem jest rodzina Eggert. W 1910 roku dobra należą do fabrykanta Leckebusch i obejmują 384,22 ha gruntów. W latach 20-tych parcelacja dóbr. Majątek tzw. resztówka należy do Josh. Guhlke i liczy 325 ha gruntów a drugi majątek z dworem należący do Wilhelma Seegera liczy 76 ha gruntów. Ostatnim właścicielem majątku była rodzina Hagen.
Wieś jest położona w południowowschodniej części gminy, 5 km
od Nowogardu
Na gruntach Długołęki odkryto żarna nieckowate, przekazane
do nowogardzkiego muzeum regionalnego oraz cmentarzysko ludności kultury
łużyckiej z wczesnej epoki żelaza. Groby popielnicowe częściowo obwarowane
kamieniami występowały na obszarze 2 arów. W 1877 r. znaleziono łukowatą
brzytwę z rączką zgiętą ku tyłowi, pierścionek oraz szpilę z łabędzią szyją.
Obecna nazwa osady jest wiernym tłumaczeniem jej nazwy niemieckiej. 1618 r.
zapisano ją w postaci „Lanckavel”, w 1784 r. wymieniono
„Langkavel”. „Kafel” to staroniemiecki wyraz oznaczający
łąkę, ogród lub pole uprawne. W połączeniu z przymiotnikiem „lang”-
długi nazwa ta oznaczała więc „Długą łąkę” lub „Długie
Pole” Rzeszowski uważa, iż wieś zwała się pierwotnie ŁĄKOWIEC, co pisano
kolejno Lonkavec, Lankavec i Langkave. Również G.Rudolphson twierdzi, iż nazwa
wioski pochodzi od słowa „łąka” Bardziej prawdopodobna jest hipoteza,
iż wieś lokowano na prawie niemieckim w XIII w. w 1274 r. z nadania biskupa
kamieńskiego przejęli ją w lenno Ebersteinowie.
W 1580 r. do hrabiów Nowogardu należały 64 łany ziemi, 19 chłopów oraz
karczma w latach następnych założono we wsi folwark, który po wymarciu
Ebersteinów przeszedł na własność urzędu domeny państwowej w Nowogardzie. Do
pracy pańszczyźnianej na tym folwarku zobowiązanych było 7 chłopów z Długołęki
i 10 z Sąpolnicy. Pierwotna osada po zniszczeniu odrodziła się w XIV w. wzdłuż
drogi z Wyszomierza do Sąpolnicy na planie owalnicowym. Następnie rozrost wsi w
kierunku szosy Nowogard-Redło zmienił jej plan na wielodrożnicę.
Według opisu Brggemanna w 1784 r. wieś składała się z folwarku, kościoła i 23 zagród, w których mieszkało 8 chłopów, (w tym sołtys i karczmarz), nauczyciel, 5 chałupników, owczarz, 3 pasterzy i czterej właściciele spichlerzy. W 1811r. na skrzyżowaniu dróg w centrum wsi wzniesiono drewniany krzyż upamiętniający mogiłę polskich żołnierzy Legii Północnej poległych w potyczce z prusakami w 1807 r. Obszar dworski pod koniec XIX w. odejmował 346 ha ziemi, 5 budynków mieszkalnych oraz 10 gospodarczych. Gmina wiejska posiadała 657 ha ziemi podzielonej między 28 właścicieli, wśród których wyróżniono sołtysa, 6 chłopów, karczmarza i 13 chałupników. Zabudowania składały się z 36 zagród, w tym szkoły, do której uczęszczało 120 dzieci (w obecnym miejscu domu plebani). Od drugiej dekady XIX weku w rękach rodziny Dehmlow. W 1870 roku majątek obejmował 992 akrów ziemi a w 1879 roku, kiedy właścicielem był Wilhelm Dehmlow dobra obejmowały 262,06 ha gruntów. Od początku XX wieku majątek w rękach rodziny Klütz. W 1910 roku właścicielem majątku był Paul Klütz a dobra liczyły 464,66 ha gruntów. W latach 1914 i 1920 majątek o powierzchni 467 ha ziemi należał do Rudolfa Jeske. Do 1939 roku właścicielem majątku była rodzina Hellmold.
Najcenniejszym zabytkiem Długołęki jest stojący na wzgórzu kościół wzniesiony w końcu XV w. z głazów narzutowych. Wschodni szczyt świątyni ozdobiony jest blendami. Wewnątrz tych płytkich wnęk, ostrosłupowych i dwudzielnych, zachowały się ślady odciskanego w tynku i malowanego ornamentu maswerkowego. Od zachodu przylega dobudowana w XVIII w. szachulcowa dzwonnica. Do najstarszego wyposażenia świątyni należała cylindryczna chrzcielnica granitowa o średnicy 76 cm leżąca niegdyś na cmentarzu. Istnieje opowieść, iż pod chrzcielnicą zakopano w XVI w. figurkę Najświętszej Maryi Panny. Z późnośredniowiecznego ołtarza szafkowego przetrwały do 1910 r. jedynie figurki przechowywane w wieży oraz obraz olejny na płótnie o wymiarach 1 x 1,5 m przedstawiający „Ostatnią wieczerze”. Ambona ozdobiona była ornamentem późnorenesansowym. Nieco młodsze dwa cynowe świeczniki ufundowane w 1750 r. Całe wnętrze świątyni ozdobiono malowidłami w XV-wiecznym stylu, które przedstawiały sceny z życia Najświętszej Maryi Panny. Z tego możemy wnioskować, że kościół musiał być wcześniej pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny. Na dzwonnicy zawieszono dwa dzwony.
Wieś została zdobyta 5 marca 1945 r. W 1959 r. w byłym
majątku junkierskim zorganizowano po wojnie PGR.
Liczba mieszkańców na przestrzeni lat:
1872 – 322 mieszkańców
1939 – 233 mieszkańców
1959 – 191 mieszkańców
1994 – 327 mieszkańców
2009 – 350 mieszkańców
Mapa Długołęki przed 1945 rokiem
Źródło: wikipedia ,www.jjkbuild.neostrada.pl/dlugoleka_1.html,własne
Wieś jest położona około 8 km na północ od Nowogardu.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1268 roku. Wtedy to, Książe Barnim I nadał klasztorowi w Uznamiu wieś Dąbrowa Nowogardzka ( Damerow) – „koło Nowogardu, zamku i wsi czy miasteczka należącego do biskupa kamieńskiego”, a wieś ze 100 łanami posiadał w lenno od biskupa wcześniej pan pomorski Witosław ( Vitozlaus) i jego dziedzice.
Do 1945 roku mieścił się tu Urząd Stanu Cywilnego. Kościół w Dąbrowie podlegał po parafię w Karsku (Kartzig )
We wsi znajduje się kościół neoromański pochodzi z XIX wieku, z kamienia łupanego, jednonawowy, na planie prostokąta, z 5 – bocznym prezbiterium od wschodu. Od wschodu i zachodu kościoła są szczyty 5 – uskokowe ceglane, ściany ujęte lizenami; od zachodu portal ceglany bez wieży; obok portalu romańska granitowa chrzcielnica. Kościół pokryto dachem 2 – spadowym, ceramicznym.
We wnętrzu: strop drewniany, belkowany; w prezbiterium sklepienia żebrowe. Wyposażenie kościoła: ołtarz, ambona, chrzcielnica, ławki, empora chórowa z XIX wieku; instrument organowy nie zachował się.
W kościele znajduje się dzwon z pierwszej połowy XV wieku,
autorstwa konwisarza Albertusa z Norymbergi.
Przy kościele znajduje się XIV wieczna chrzcielnica.
Kościół pw. św. Michała Archanioła poświęcony 30 września
1945 roku przez księdza Bogdana Szczepanowskiego (Towarzystwo Chrystusowe).
Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1272 roku. Osada była własnością klasztorną. W latach 1331-1580 wieś należała do rycerskiego rodu von Hindenburgów. W 1580 roku wieś należała do hrabstwa nowogardzkiego rodziny von Ebersteinów. W tym czasie w osadzie liczącej 25 łanów znajdowało się 11 gospodarstw kmiecych oraz karczma. W XVII wieku po śmierci ostatniego przedstawiciela rodu von Ebersteinów wieś weszła w skład domeny książęcej. W latach 80. XVIII wieku we wsi było duże gospodarstwo sołtysa liczące 467 mórg ziemi, 6 pełnorolnych gospodarstw chłopskich, 8 chałupników, 3 pasterzy i leśniczy.
Kościół z XVIII w. w konstrukcji szkieletowej drewnianej, rozebrany został w roku 1976. Na tych samych fundamentach wzniesiono nową, murowaną świątynię. Wieża w konstrukcji szkieletowej drewnianej, odeskowana z XVIII w.
Dziś kościół katolicki filialny pw. Łucji. Poświęcony 1 lipca 1945 roku, należy do parafii w Trzechlu.
fot. Kościół w Czermnicy
W tym czasie były 22 zagrody, karczma, kościół i 2 spichlerze.
fot. Pozostałości starego dzwonu i nowy dzwon ufundowany przez mieszkańców i sponsorów oraz Nadleśnictwo Nowogard
Od XVII wieku Czermnica była siedzibą nadleśnictwa lasów królewskich. Na przełomie 60. I 70. Lat XIX wieku we wsi o łącznym areale 2400 mórg ziemi było 270 mieszkańców, 32 budynki mieszkalne, 41 budynków gospodarczych oraz nadleśnictwo. W 1905 roku nadleśnictwo administrowało obszarem o powierzchni 2599 ha. W latach 20. i 30. XX wieku wieś z 65 budynkami mieszkalnymi i 76 gospodarczymi, o łącznym areale ziemskim 2830 ha zamieszkiwało 346 mieszkańców. Po II wojnie światowej budynek spełniał funkcje mieszkalne i biurowe dla pracowników leśnictwa. W latach 70. XX wieku zlikwidowano nadleśnictwo.
We wsi znajduje się dwór (siedziba nadleśnictwa) o powierzchni 270 m2 zbudowany w 1863 roku. Jest to parterowy obiekt złożony z dwóch brył pod katem prostym, z użytkowym poddaszem, kryty dachami dwuspadowymi. Budynek wymaga remontu. Obecnie spełnia funkcje mieszkalne dla kilku rodzin. W sąsiedztwie znajduje się niewielki park o powierzchni 0,8 ha z okazami dębu, żywotnika, daglezji i grabów.
Po lewej stronie wsi, znajduje się przedwojenny cmentarz ewangelicki , na którym znajdują się również groby polskie. Cmentarz bardzo zadbany, za co należą się mieszkańcom wielkie słowa uznania.
Miejscowość położona na północny zachód od Nowogardu przy
drodze wojewódzkiej numer 106. Od strony północnej i zachodniej otoczona lasami
Nadleśnictwa Rokita.
Historia wsi sięga średniowiecza. W roku 1524 Georg von Everstein – Massow otrzymał od księcia Bogusława X dobra pobiskupie w Błotnie nazywające się wtedy Quarkenburg, gdzie zbudował zamek.
Po śmierci w 1663 roku ostatniego z rodu, Błotno przeszło w ręce księcia Ernesta von Croy, Następnie wieś należała do domeny nowogardzkiej. Przez Błotno prowadził stary szlak z południa Niemiec i Polski przez Maszewo i Nowogard do Wolina i Kamienia. W 1697 r. zmieniano nazwę z dotychczasowego Quakenburg na Friedrichsberg. W XVIII w. był tu folwark z owczarnią. Areał pól wynosił 194 ha. Folwark był w 1812 r. kupiony przez Fridricha Heringa, a w 1831 r. objął go August Otto Hoene. W latach siedemdziesiątych XIX w. majątek złożony z 7 domów i 9 budynków wolnych od podatków zajmował obszar 437 ha, a wieś mająca 19 domów, składała się z 7 gospodarstw zagrodniczych i 12 chałupniczych. Poza wsią zbudowane były młyn zbożowy i tartak.
W 1892 r. właścicielem majątku był kolejny Hoene, tym razem Justus, który posiadał 465 ha. Po 1945 r. majątek upaństwowiono.
We wsi zachował się park podworski z XIX-wieku. Zachowany w
granicach pierwotnego założenia, z licznym starodrzewem, wzgórkiem widokowym. W
centralnej części założenia, na niewielkim wyniesieniu zlokalizowany był
cmentarz rodowy (obecnie zdewastowany). Przy ścieżce prowadzącej z cmentarza do
zespołu dworsko-folwarcznego zachowane fragmenty ceglanych słupów.
W latach 1973-1976 miejscowość była siedzibą gminy Błotno. W
latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa
szczecińskiego.
W średniowieczu na Górze Zamkowej był gródek strażniczy. W 1657 wojska polskie pod wodzą Stefana Czarnieckiego walczyły tu ze Szwedami. Znajduje się tutaj kilkusetletni dąb o obwodzie 660 cm przy którym, według legendy odpoczywały wojska Czarneckiego, a w centralnej części wioski rośnie potężny cis
fot. Młyn w koło Błotna w 1932 roku
Na cmentarzu, w północnym krańcu wsi, znajduje się kamienna stela – pomnik poświęcony poległym mieszkańcom wsi na frontach I wojnie światowej. Ustawiono go tutaj w 2008 r. w utworzonym małym lapidarium, odnowiono napisy.
Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi
z 1601 roku. Było to dawne lenno rodziny von Dewitzów z Osowa.
Na początku XIX wieku po śmierci Josepha Friedricha von Dewitza
właścicielem majątku został Wilhelm von Kannenberg (tytuł szlachecki od 1825 roku).
W 1851 roku majątek w Bienicach wraz z Bieńczycami został
podzielony na jego dwóch synów: Hermana (który przejął Bienice) i Wilhelma
Franza von Kannenberga. W tym czasie powstał folwark, który w 1861 roku
przyjął nazwę Hochen Benz (potwierdzoną przez starostę von Bismarcka). W 1861
roku majątek obejmował 1452 morgi ziemi oraz 11 budynków mieszkalnych
zamieszkałych przez 65 osób. Na początku XX wieku majątek przeszedł
na własność rodziny Mach-Sallmow. W 1928 roku właścicielem majątku
liczącego 382 ha ziemi był Willibald Mach-Sallmow. Po II wojnie światowej w
dawnym folwarku urządzono PGR, który następnie z Bieniczkami wszedł w
skład KPGR Osowo.
We wsi znajduje się dwór o powierzchni 458 m2 zbudowany w
drugiej połowie XIX wieku. Jest to budynek parterowy, z neoklasycystycznym
ryzalitem, założony na rzucie prostokąta, kryty dachem dwuspadowym z naczółkami
i lukarnami. Do dworu prowadzi aleja kasztanowców. Budynek obecnie jest
wykorzystywany na cele mieszkalne. W sąsiedztwie znajduje się park dworski o
powierzchni 2 ha założony w stylu angielskim z początku XIX wieku z cennym
starodrzewem złożonym m.in. z lip, świerków, cisów i robinii akacjowej. Obiekt
dostępny z zewnątrz.
Wieś
położna w południowo-wschodniej części gminy Nowogard, w odległości 11 km od
Nowogardu.
Stare lenno rodu von Dewitz. W XVIII wieku majątek należał do Friedericha Wilhelma von Dewitz, później jego synów: porucznika Augusta Albrechta, majora StephanaGottlieba i Corneta Bernharda Heinricha von Dewitz(1746). Od 1844 roku własność Heinricha von Vormann przez małżeństwo z panną von Dewitz. W 1870 roku majątek obejmował 2210 mórg ziemi a w 1879 roku, kiedy dobra należały do wdowy po Heinrichu von Vormann majątek obejmował 560,96 ha gruntów. Na początku XX wieku ponownie w posiadaniu rodu von Dewitz- wzmiankowany Werner von Dewitz. W 1910 roku majątek obejmował 560,96 ha gruntów a w 1928 roku, kiedy właścicielem dóbr był Gustav von Dewitz dobra liczyły 560 ha gruntów.
fot. Cmentarz przy kościele -rok 1932
We wsi znajduje się neogotycki kościół pw. Trójcy Świętej z XIX wieku postawiony w miejsce starszej świątyni. We wnętrzu zachowały się dziewiętnastowieczne polichromie. Dębowe drzwi świątyni zdobi płaskorzeźba św. Michała Archanioła.
fot. Płyta nagrobna z 1832 roku, upamiętniającą zmarłą z rodu von Dewitz
Napis na płycie brzmi:
„ Inniger Geschwister Liebe
Widmed Dieses Denkmal
Der Frau Charlotte Sophie
Ottilie von Wedel
Geb. V. Dewitz
Geb.A 13 maj 1775
Gest. A 18 Marz 1832
Sanft Ruhe Ihre Asche”
Znajduje się tam również przykościelny cmentarz czworoboczny, teren częściowo ogrodzony murem kamienno- ceglanym. Na cmentarzu zachowane nieliczne nagrobki oraz najpiękniejszy w powiecie pomnik poświęconym poległym mieszkańcom wsi na frontach I wojny światowej.
W pobliżu znajduje się park przydworski , założony na przełomie XVIII i XIX wieku. Park oraz pomnik są wpisane do Krajowego Rejestru Zabytków.
fot. Nazwiska poległych mieszkańców wsi w czasie IWŚ na froncie kościoła
