Wieś leży na skraju Równiny Goleniowskiej i Doliny Dolnej
Odry, przy drodze łączącej Rurzycę ze Szczecinem, ok. 15 km na południowy
zachód od Goleniowa.
Pierwsza wzmianka datowana jest na wiek XVIII, kiedy to
założono tutaj osadę, która jednak nie przetrwała długo. Dopiero na początku XX
wieku postawiono tu folwark, który posiadał ok. 125 ha ziemi uprawnej i łąk.
Zespół folwarczny został zniszczony po II wojnie światowej.
Dzisiejsza zabudowa wsi pochodzi z okresu powojennego i są
to głównie wielorodzinne domy mieszkalne. Po transformacji roku 1989 powstają
również w dużej liczbie nowe domy jednorodzinne. Wieś rozrasta się w stronę
Załomia, stanowiąc obszar przedmieść miasta Szczecina.
Miejscowość leży 1 km na południe od Goleniowa, przy drodze
prowadzącej do Stargardu, nieopodal przepływa rzeka Wiśniówka, prawy dopływ
Iny.
Najstarsze osadnictwo na terenie Podańska miało miejsce w młodszej epoce kamienia neolit i epoce brązu (kultura łużycka), o czym świadczą przedwojenne znaleziska na polach i na dawnym cmentarzysku, następny duży rozwój osadniczy zanotowano w czasach rozwoju Cesarstwa Rzymskiego, o czym również świadczą znaleziska archeologiczne – rzymskie zapinki i paciorki. W 1268 roku wieś została wymieniona w dokumencie lokacyjnym miasta Goleniowa, w którym książę Barnim I darował ją miastu.
fot. Podańsko z lotu ptaka – styczeń 2025- zdjęcie Michał Janda
Wieś leży przy drodze z Żółwiej Błoci do Łożnicy, ok. 12 km na północny wschód od Goleniowa, na Równinie Goleniowskiej w sercu Puszczy Goleniowskiej, nad rzeką Gowienicą.
Przed rokiem 1939 na terenie wsi znaleziono krzemienny grot, topór kamienny z epoki kamienia oraz urny z nieznanego okresu.
Na przestrzeni lat wieś niejednokrotnie zmieniała nazwę. Pierwsza nazwa z 1508 roku to Hermensterp, później Hermansdorff, Harmsderp, Hermannsdorf, Harmensterp i Harmsdorf, która obowiązywała od początku XIX wieku do 1945 r.
Początki wsi znajdują się w okresie średniowiecza. W 1539 wzmiankowany jest Herman z Hermensterpu, który wizytował niewiadowski kościół. W 1580 wymienia się wieś o charakterze rolniczym należącą do lenna Basenthin ( Bodzęcin) i rodziny von Flemming.
fot. Kościół i szkoła – lata 20-te XX w. Zdjęcie z E-bay.de
Wieś leży przy drodze wojewódzkiej nr 113 Goleniów – Święta,
nad rzeką Iną, na skraju Doliny Dolnej Odry i Puszczy Goleniowskiej.
Początki osadnictwa sięgają środkowego neolitu odkąd przybyła na te ziemie ludność kultury pucharów lejkowatych oraz późniejsza kultury ceramiki sznurowej, na pobliskich wydmach w zachodnim krańcu wsi znajdują sie pozostałości kilku kurhanów i osad neolitycznych . W 1268 roku obszar ten został nadany przez Barnima I miastu Goleniów. Pierwsza wzmianka pochodzi z XIX wieku. W 1842 założono tu folwark (właściciel Redepennig). W 1871 we wsi znajdowało się 16 domów. Sama wieś powstała kilka lat wcześniej na planie rzędówki, na osi wschód-zachód.
Dziś znajduje się w niej kilka niewielkich zakładów
przemysłowych i usługowych, dość duża stadnina koni oraz kilka gospodarstw
rolnych.
Za wsią po lewej stronie znajdują się umocnienia z okresu II
wojny światowej . Ukształtowanie umocnień świadczy, iż były to stanowiska
obrony przeciwlotniczej wraz ze stanowiskami radarowymi.
Liczba mieszkańców na przestrzeni lat:
1871 – 204 mieszkańców 1928 – 156 mieszkańców 2000 – 127 mieszkańców
Miękowo leży przy drodze ekspresowej S3 stanowiącej jego
obwodnicę, 5 km na północ od Goleniowa, na niewielkim obszarze niezadrzewionym,
wśród lasów Puszczy Goleniowskiej.
Osadnictwo na terenie Miękowa rozpoczęło się w młodszej
epoce kamienia. Przypuszczenia te są potwierdzone znaleziskami osad kultury
pucharów lejkowatych i ceramiki sznurowej. W XIII wieku wieś pojawiła się w
dokumencie mówiącym o jej przynależności do klasztoru w Uckermünde, a później
Jasienicy, o czym świadczy niemiecka nazwa wsi Münchendorf – dosł. Mnichowo. Na
początku XIV wieku Miękowo przeszło pod własność księcia Ottona I, w 1309
zostało podarowane miastu Goleniów. W 1321 roku odbył się tutaj zjazd książąt
zachodniopomorskich (Warcisław IV, Barnim III, Otton I), dotyczący spraw
granicznych. Sama wieś została założona na planie owalnicy, który zatarł się w
XIX wieku. Zaraz po II wojnie światowej wieś nazywała się Nowina, później
Miękowo
We wsi znajduje się tu kościół pw. Świętej Trójcy należy do
parafii w Krępsku.
Jest to budowla barokowa, powstała w 1782 roku, kościółek o konstrukcji ryglowej. Kościół i wieża (tworzą jedność) posiadają szkielet z belek dębowych. Jest to prosty, salowy budynek, wieża natomiast posiada trzy kondygnacje, została także zwieńczona faliście spływającym barokowym hełmem. Pod koniec XIX wieku, w trakcie remontu kościołowi nadano elementy neogotyckie (ostrołukowe okna) oraz położono dachówki. Okna witrażowe, wyposażenie pochodzi w większości z XX wieku (ambona, ławki, ołtarz). Posadzka z płytki ceramicznej ułożonej w biało czarną szachownicę. Kościół posiada jedno wejście, od strony południowej, otoczony jest cennym starodrzewem. Dzięki staraniom mieszkańców wsi oraz pomocy władz samorządowych oraz środków zewnętrznych udało się w 2008 roku zakończyć prace remontowe.
fot. Zdjęcie kościoła z 1947 roku. Zakupione na www.fotomemoria.pl
fot. Zdjęcie z 1968 roku
fot. Wnętrze kościoła współcześnie
Znajdowały się tutaj dwa cmentarze: pierwszy był przy kościele do czasu zniwelowania terenu w 60 –latach XX wieku ,a drugi pochodzący z XIX wieku znajdował się w południowej części wsi ,ok. 100 m od drogi ,na skraju lasu ( dziś jest to miejsce za warsztatem mechanicznym).
fot. Kamień pamięci przy kościele
1,5 km na północ od wsi znajduje się osada Twarogi, do 1945
Schnitsall, pierwsza wzmianka o niej pochodzi z połowy XIX wieku, w latach 20.
XX wieku znajdowała się tutaj leśniczówka, obecnie znajduje się tutaj jeden dom
mieszkalny oraz chlewnia.
Liczba mieszkańców na
przestrzeni lat:
1734 – 110 mieszkańców
1871 – 408 mieszkańców w tym 210 mężczyzn i 198 kobiet, w
tym 103 dzieci poniżej 10 roku życia. W tym 284 osoby powyżej 10 roku życia
umiejące czytać i pisać
