Nazwa Eberstein najprawdopodobniej pochodzi od grafa Ottona von Eberstein, którego to na grodzie nowogardzkim w roku 1274 osadził biskup Herman von Gleichen.
W dniu 29.07.2017 wyciągnięto z pod ziemi pomnik poświęcony mieszkańcom wsi, którzy polegli podczas I wojny światowej. Pomnik przeleżał w ziemi kilkadziesiąt lat, na szczęście zachowała się pamięć o nim i dzięki temu Goleniowskie Stowarzyszenie Eksploracji Historycznej „Biały Grosz” wraz z mieszkańcami wsi pomógł mu ponownie stanąć na cmentarzu. Zachwyt wszystkich wzbudził doskonały stan zachowania tego pokaźnego obelisku i wciąż czytelne napisy, dzięki czemu wiemy, że z tej wsi poległo 17 mężczyzn, w tym 4, prawdopodobnie, braci.
Wieś jest położona 8 km na południowy-wschód od Nowogardu.
Wieś zlokalizowana została na terenach osadniczych z epoki neolitu.
Mapy z końca XVIII w. prezentują dużą wieś z 32 zagrodami, kościołem, 2 folwarkami,
karczmą, młynem wodnym. W XIX w. powstaje tu duża gorzelnia. Plan wsi
Wierzbięcin został skomponowany jako dwuosiowa wielodrożnica, w swojej formie
zawierająca starszą część wsi placowej i nowszą – rzędownicy, gdzie po
zewnętrznej stronie dróg stoją dwa rzędy zagród. Na styku części starszej i
nowszej zlokalizowano świątynny plac. Tereny przykościelne, podobnie jak we
wcześniej opisanych wsiach, mieściły małe nekropolie, obrysowane ogrodzeniem. Od
XIV w. Wierzbięcin wchodził w skład rozległych dóbr należących do rodu von
Dewitz. W 1820 r. wybudowano we wsi ryglowy dwór, który zastąpiony został
później pałacem. W XIX w. część rycerska majątku liczyła 700 ha, część chłopska
530 ha. We wsi mieszkało wówczas 400 osób.
Kościół we wsi wybudowano w 1567 r. Zakłada się, że był to
pierwszy kościół. Nie ma bowiem żadnej wzmianki mówiącej o wcześniejszej
świątyni. Znamy wezwanie tego kościoła – patronką była św. Anna. Jak wyglądał
ten kościół, w jakiej konstrukcji był wzniesiony, dlaczego podjęto jego
rozbiórkę w 1737 r., nie wiemy. Wiadomo jednak, że jeszcze 21 czerwca 1737 r.
zaczęto wznosić nową świątynię i w tymże roku ją ukończono. 16 listopada
poświęcił ją pastor Schmidt. Budowa kosztowała 240 talarów, środki pochodziły
ze składek chłopów i rzemieślników, można też przypuszczać, że von Dewitzowie
(jako kolatorzy kościoła) mieli też swój finansowy udział.
Świątynię ryglową wzniósł cieśla Jan Bachus i murarz
Krzysztof Franke z Reska. Prace stolarskie (stalle, okna) wykonali rzemieślnicy
z Dobrej.
Bryłę kościoła wzniesiono w 1737 roku, natomiast wieżę kościelną w 1759 roku. Został on zbudowany w stylu ryglowym z drewna modrzewiowego. Kościół został gruntownie odremontowany w połowie lat 90-tych XX wieku. Kościół został wpisany do rejestru zabytków –nr rej. A-1164 z 21.05.1990 r
We wsi znajdują się ruiny pałacu. Został on wybudowany w latach 1873 – 1876 dla Gustawa Wilhelma von Dewitza. Charakteryzuje się prostopadłościenną bryłą z ryzalitem od strony południowej i wieżą po stronie północnej. Wybudowany w stylu neoklasycystycznym. Jest budowlą dwukondygnacyjną. Od początku istnienia, pałac należał do znanego rodu pomorskiego von Dewitz. Największy rozkwit majątek przeżywał na przełomie XIX i XX wieku. Do 1945 r. pozostawał w posiadaniu Dewitzów- ostatnim właścicielem był kapitan Henryk von Dewitz. Po 1945 r. na bazie przejętego majątku utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne. W latach 90. zaczęły gospodarzyć w nim spółki prywatne.
Park przypałacowy
położony jest po południowej stronie dziedzińca folwarcznego, założony
prawdopodobnie w okresie budowy pałacu w XIX w. Później przybrał cechy parku
naturalistycznego.
Obiekt podlega
ochronie prawnej.
W roku 2006 Wierzbięcin liczył
564 mieszkańców.
Mapa Wierzbięcina przed 1945 rokiem
Źródło: wikipedia, Sakralna
Architektura ryglowa na wsi zachodniopomorskiej –H.Rutyna, własne
Wieś jest położona około 12 km na północny zachód od
Nowogardu, przy lokalnej drodze Błotno – Czermnica – Nowogard.
We wsi znajduje się kościół z XIX wieku.
Kościół wybudowano na planie prostokąta z wydzielonym prezbiterium zamkniętym 3-bocznie. Od zachodu do kościoła przylega wieża z kamieni granitowych wybudowana na planie kwadratu z hełmem ośmiobocznym, spiczastym. We wnętrzu kościoła znajduje się strop drewniany, belkowany. Zachowało się neogotyckie wyposażenie kościoła: ołtarz, chrzcielnica, ambona, empora chórowa, prospekt organowy i ławki. Kościół otoczony jest kamienno-ceglanym murem ogrodzeniowym. Działka kościelna obsadzona wokół kilkudziesięcioma sztucznie formowanymi lipami. Brak śladów nekropolii, w pobliżu kościoła ustawiony drewniany krzyż misyjny.
W pobliżu wsi w 1903 roku utworzono przystanek kolei
wąskotorowej –dziś już nieistniejącej.
Wieś jest położona około 4 km na zachód od Nowogardu.
W XVIII wieku majątek należący do kapitana Carla Otto von Blankenburg, później do Carla Friedricha Ingermann. Od lat 30-tych XIX wieku należy do rodziny Hartmann. W 1870 roku majątek obejmował 1227 akrów ziemi a w 1879 roku, kiedy należała do Friedircha Hartmann dobra liczyły 313,19 ha gruntów. W 1910 roku właścicielem majątku był Adolf Hartmann a dobra obejmowały 494,54 ha gruntów a w 1928 roku 495 ha gruntów. W 1939 roku majątek przejmuje Pommerische Land-Gesellschaft. W południowo-zachodniej części wsi pozostałości po założeniu dworskim.
fot. Cmentarz przykościelny-rok 1932
We wsi znajduje się kościół filialny wybudowany w 1883 roku. Kościół ten jest wpisany do Krajowego Rejestru Zabytków pod nr. rej. A-1143 z 11.09.1990 r.
Kościół zrujnowany po 1945 r. Odbudowany w latach 2004-2006
wg projektu inż. arch. Antoniego Tomasza Kuleszy.
Wieś jest położona przy drodze wojewódzkiej nr.147 około 11
km od Nowogardu.
Wieś założona na planie regularnej ulicówki. Wieś położona w gminie Nowogard powiatu goleniowskiego. Od XV do połowy XVIII wieku własność rodu von Dewitz. Około 1756 roku doszło do wyprzedaży dóbr rodu von Dewitz. W tym czasie wieś podzielona na dwa majątki. Majątek A zakupiony przez Christopha Ernsta Augusta von Platen w 1762 roku, sprzedany został w 1764 roku Johannowi Danielowi von Reppert (*26.11.1726-+16.02.1800), którego żoną była Amalie Elisabeth von Dewitz(*1732-+26.08.1788). Majątek B posiadał major Stephan Gottlieb von Dewitz. Od 1842 roku majątek w rękach Alberta Herrmanna von Heyden. Od 1862 roku dobra posiada rodzina Redes. W 1870 roku ich majątek obejmował 1772 morgi ziemi a w 1879 roku, kiedy właścicielem był Friedrich Redes dobra liczyły 445,45 ha ziemi. Od początku XX wieku majątek jest własnością hrabiów von Kӧnigsmarck. W 1910 roku ich majątek obejmował 445,45 ha gruntów a w 1928 roku, kiedy właścicielem był Alhart hrabia von Kӧnigsmarck z Hamburga. Majątek obejmował 442 ha gruntów. Posiadali dobra do1945 roku. We wsi pozostałości po majątku ziemskim- park podworski z położonym obok zespołem budynków gospodarczych oraz obok kościoła resztki zespołu dworskiego. W 1939 roku wieś była zamieszkana przez 159 osób w 9 gospodarstwach chłopskich.
Po II wojnie światowej w dawnym majątku urządzono PGR, które
w późniejszych latach zostało przejęte przez Stację Hodowli Roślin Ogrodniczych
w Osowie i w jego ramach funkcjonowało do 1990 roku.
Na południu wsi znajduje się mały kościół wybudowany w 1737 roku. Kościół jest konstrukcji ryglowej, jednonawowy, bez wyodrębnionego prezbiterium, na planie prostokąta, nakryty dwuspadowym dachem. Przy zachodniej ścianie znajduje się wolnostojąca wieża zbudowana z drewna. Jest ona wyższa od nawy tylko o 17 cm i nakryta jest daszkiem namiotowym. Kościół w latach 1997-1998 przeszedł gruntowny remont.
We wsi znajduje się bezstylowy dwór o powierzchni 350 m2
zbudowany prawdopodobnie w latach 70. XIX w technice ryglowej i przebudowany w
latach 20. XX wieku. Budynek był przeznaczony na siedzibę administratora
majątku. Jest to budynek parterowy z dwukondygnacyjną facjatą, założony na
rzucie prostokąta, kryty dachem dwuspadowym z lukarnami.
Po II wojnie światowej obiekt był wykorzystywany przez PGR
na biura i mieszkania pracownicze.
Obecnie budynek opuszczony, w stanie postępującej ruiny.
W sąsiedztwie znajduje się park dworski z drugiej połowy XIX
wieku z dwoma stawami i drzewostanem złożonym m.in. z dębów, lip, kasztanowców,
wierzby białej, grabu i jesionu wyniosłego.
Przez wioskę przed wojną przechodziła linia kolejowa otwarta
w 1903 roku z Nowogardu do Dobrej, zamknięta w 1945 roku.
Mapa Słajsina przed 1945 rokiem
Źródło: wikipedia,własne, Sakralna architektura ryglowa na
wsi zachodniopomorskiej- Halina Rutyna,zamkilubuskie.pl,encykopedia.szczecin.pl
Wieś położona jest w odległości 9 km na północ od Nowogardu,
przy lokalnej drodze Grabin-Glicko, nad rz. Wołczenicą.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1274 r. Nazwa wsi na
przestrzeni jej dziejów zapisywana była różnie: Czykkerke (1495). Sieker
(1618). Zicker (1780), Zickerke (1784). Od średniowiecza Sikorki należały do
rodu Cbersteinów, właścicieli rozległych latyfundiów na terenie Ziemi
Nowogardzkiej i Dobrskiej. Ich lennikami – niższego stopnia – był ród von
Schmeling. W ręku Schmelingów wieś pozostawała do roku 1676, tj. do śmierci
Krzysztofa von Schmeling ostatniego męskiego potomka tej linii. Kolejnym panem
lennym był Bogusław von Croy, później majątek przejął elektor brandenburski,
ostatecznie wszedł w skład dóbr domenalnych.
W pocz. XIX w. miejscowi chłopi mieli status dzierżawców dziedzicznych. Od średniowiecza istniał w Sikorkach kościół (dokładny czas jego budowy nieznany). W 1580 r. do wsi należało 10 łanów; były tu 4 pełnorolne gospodarstwa chłopskie. 1 zagrodniczce. ponadto karczma i kuźnia. Według danych z 1784 r. liczba gospodarstw wynosiła 16, z czego 7 powstało na gruntach rozparcelowanego folwarku, o którym wcześniej źródła nie wspominały. Wśród miejscowej ludności wymienia się też 3 chałupników (w tym kowala), chłopa na gospodarstwie pastora, kościelnego i nauczyciela. Łącznie było tu 25 zagród.
W 2. połowie XVIII w. na miejscu średniowiecznego kościoła wzniesiono nową, ryglową świątynię, do której w 1834 r. dobudowano murowaną wieżę.
W latach 70. XIX w. Sikorki były stosunkowo dużą wsią. Zabudowę stanowiło 125 budynków, w tym 63 mieszkalnych; funkcjonowały; kościół, szkoła, kuźnia oraz jeden bądź dwa wiatraki. W Ogólnej liczbie 55 gospodarstw było 16 pełnorolnych (po ok. 18 ha), źródła wymieniają ponadto zagrodników, chałupników, komorników, pasterzy. Z wsią administracyjnie związane były kolonia Bochlin i folwark Wierzchy. Na przełomie XIX/XX w. założono nowy cmentarz. W 1939 r. w Sikorkach znajdowało się 66 gospodarstw rolnych.
Wieś jest położona przy drodze wojewódzkiej nr 106 Nowogard
– Stargard Szczeciński ok.5 km na południe od Nowogardu.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1274 r. Wieś lokowana na
prawie niemieckim w XIII w. W 1274 r. weszła w skład posiadłości Ebersteinów i
pozostała w ich rękach do 1663 r. W 1772 r. we wsi było 11 dużych gospodarstw i
2 zagrodnicze, a także 3 karczmy. W niespełna 100 lat później, ok. 1870 r.
liczba gospodarstw pozostała niezmieniona. Od XVIII wieku kościół w Sąpolnicy,
dawniej filia Nowogardu, stał się kościołem parafialnym. W tym czasie działała
tu już szkoła. W 1871 r. w Sąpolnicy były 32 budynki mieszkalne, 58 budynków
wolnych od podatku i 3 budynki przemysłowe (w tym kuźnia).
Obszar należący do wsi wynosił ok. 700 ha. Na północno-wschodnim
krańcu wsi, po południowo-wschodniej stronie drogi (w odległości ok. 100 m od
niej) ustawiony był wiatrak.
Współcześnie
zasadniczy układ wsi odpowiada temu co jest na mapie z 1891r. Zmiany zaszły
jedynie w obrębie poszczególnych zagród czy budynków. Niestety nie ma we wsi
wiatraka.
Najstarszym i najlepiej zachowanym elementem układu jest – posadowiony na niewielkim wyniesieniu terenu – kościół z cmentarzem. Wieża kościoła stanowi dominantę wysokościową układu.
Kościół z XV w. wzniesiony z głazów granitowych oraz cegły, późnogotycki. Wieża z 1894 r., neogotycka. Dziś to kościół katolicki pw. Św. Maksymiliana Kolbego, który został poświęcony 5 października 1975 roku. Kościół należy do parafii w Nowogardzie.
Przy kościele znajduje się chrzcielnica z przełomu XII/ XIV wieku.
Wieś jest położona ok. 8 km na południe od Nowogardu.
Od XV wieku należała do rodu von Dewitz. W XVIII wieku mowa o trzech majątkach. Majątek A należący do Carla Ludewiga von Dewitz z pobliskich Bienic. Majątek B należący wcześniej do rodziny von Dewitz zakupił Bernd Ewald von Manteuffel w 1704 roku. Później dobra dziedziczy jego syn, George Friedrich von Manteuffel a w 1766 roku przejmuje jego syn, kapitan Friedrich Heinrich von Manteuffel. Majątek C posiadał w drugiej połowie XVIII wieku posiadał Joseph Friedrich von Dewitz. W 1910 roku odnotowano 2 majątki– A należący do Ernsta Schwabe liczący 224,55 ha gruntów a majątek B należący do Karla Olbe i liczący 159,89 ha gruntów. W 1928 roku majątek A należący do Ernsta Schwabe liczył 217 ha ziemi a majątek B należący do Paula Winter liczył 161 ha gruntów. Dzisiaj nadal czytelny układ majątków. Jeden położony na wschodnio-północnym krańcu wsi z dworem i parkiem krajobrazowym. Drugi to położony na wylocie ze wsi w kierunku na Błądkowo a trzeci położony był naprzeciwko kościoła.
Widokówka z kolekcji Wojciech Janda
We wsi znajduje się kościół zbudowany w 1865 roku oraz cmentarz. Zbudowany z kostki granitowej oraz cegły. Wieża z 1937 r. drewniana o konstrukcji szkieletowej , w roku 1910 oraz w latach 60.XX. częściowo zniszczona pożarami i odbudowana ale w zmienionej formie. Pod koniec XX wieku wieża została rozebrana. Dziś to kościół filialny pw. Zwiastowania NMP. Kościół został poświęcony 25 marca 1956 roku. Należy do parafii w Wierzbięcinie.
Wieś położona jest
ok. 10 km na południowy-wschód od Nowogardu
W średniowieczu miejscowość, obejmująca folwark oraz kilka
zagród o powierzchni 14 włók, należała do kapituły katedralnej w Kamieniu
Pomorskim. Od XVII wieku do 1945 roku wieś była posiadłością rodziny von
Dewitzów. W 1628 roku majątek należał do Jobsta i Kurta von Dewitzów. W 1696
roku właścicielem wsi był Friedrich Wilhelm von Dewitz. W 1726 roku majątek
należał do Otto Balthasara von Dewitza. W 1747 roku Osowo wraz z Bieniczkami i
Wierzbięcinem należało do trzech braci: Augusta Albrechta, Bernda Heinnicha i
Stephana Gottlieba von Dewitzów. W 1787 roku dobra w Osowie odziedziczyli trzej
bracia: Stephan Werner, Karl Heinrich i Bodo von Dewitzowie. W 1788 roku według
porozumienia spadek został podzielony na dwie części. Osowo zostało
przydzielone osiadłemu w Meklemburgii Karlowi Heinrichowi von Dewitzowi. W tym
czasie powstał skromny klasycystyczny dwór. W latach 1803-1841 właścicielem
majątku razem z Bieniczkami był Christian Ludwig von Dewitz. Nowym właścicielem
w drodze dziedziczenia został syn Otton Heinrich von Dewitz, prawnik i asesor w
Szczecinie, Wrocławiu, Stargardzie i Świnoujściu. Po jego śmierci w 1881 roku
majątek przypadł żonie Ottilii. W 1884 roku majątek obejmował 623,53 ha ziemi.
W 1886 roku ¾ majątku przypadło jej synowi Gerhardowi von Dewitz. W 1889 roku
po ślubie z Anną (z domu Dietze) Gerhard odkupił od matki resztę majątku. W
1894 roku po jego przedwczesnej śmierci na zapalenie płuc majątek przeszedł
ręce żony Anny von Dewitz i ich trzech małoletnich synów: Jobsta, Helmuta i
Augusta. W 1916 roku Helmut i August zginęli na wojnie. Jobst został
prawnikiem. W 1928 roku właścicielem majątku, obejmującego 640 ha ziemi i
hodowlę 45 koni, 120 sztuk bydła, 500 owiec i 200 sztuk trzody chlewnej była
nadal Anna von Dewitz.
Po II wojnie światowej dawny folwark został upaństwowiony. Od 1945 roku na jego terenie funkcjonował PGR. W 1964 roku utworzono Stację Hodowli Roślin Ogrodniczych podlegającą Wielkopolskiej Hodowli Roślin w Poznaniu.
We wsi znajduje się bezstylowy pałac o powierzchni 1460 m2,
zbudowany w XVIII wieku, przebudowany pod koniec XIX wieku i ponownie na
początku XX wieku. Obecnie jest to parterowy budynek z użytkowym poddaszem, z
ryzalitem zwieńczonym tympanonem, założony na rzucie prostokąta, kryty dachem
mansardowym. W 1958 roku budynek uległ pożarowi. W 1964 roku został odbudowany.
W tym czasie został zmieniony układ wnętrz. Budynek był remontowany w 1973 roku
i w latach 80. oraz 90. XX wieku.
W sąsiedztwie znajdują się zabudowania gospodarcza m.in. stajnia z 1890 roku z wieżą zegarową oraz park dworski z przełomu XVIII i XIX wieku o powierzchni 13 ha (łączy się z parkiem w Bieniczkach) z okazami dębów, cisów, klonów, jaworów, kasztanowców czerwonych, modrzewia europejskiego, buków pospolitych i czerwonych.
Park (występujący w dokumentach WKZ pod nazwą Park
Bieniczki-Osowo) założony został na przełomie XVIII i XIX wieku. Współcześnie
czytelna pozostała kompozycja założenia z alejkami, polanami i stawami. Zachowany
został także cenny starodrzew (głównie dęby i buki). Południowo-wschodnia
granica parku ogrodzona jest murem żelbetonowym.
Mapa Osowa przed 1945 rokiem
Źródło: www.folklor.biz., własne encyklopedia.szczecin.pl,www.zamkilubuskie.pl
