![\"\"](\"http:\/\/historia-zachodniopomorskie.pl\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/Redlo-scaled.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\nfot. Widok\u00f3wka z lat 30-tych XX wieku, widoczna na niej szko\u0142a, ko\u015bci\u00f3\u0142, gospoda Jobsta Kleinschmidta i Dom Naczelnika Urz\u0119du. Widok\u00f3wka z kolekcji Wojciech Janda<\/em><\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n W 1566 roku hrabia Ludwik von Eberstein za\u0142o\u017cy\u0142 dwa folwarki, pierwszy w Pflugrade (Red\u0142o), a drugi w Rothenfier (Czermnica). W Redle opr\u00f3cz folwarku za\u0142o\u017cy\u0142 owczarni\u0119. Poniewa\u017c wok\u00f3\u0142 by\u0142o du\u017co nieu\u017cytkowej ziemi ornej, pozwoli\u0142 j\u0105 wykarczowa\u0107. Do maj\u0105tku do\u0142\u0105czy\u0142 4 zagrody i kilka opuszczonych budynk\u00f3w, co powi\u0119kszy\u0142o jego maj\u0105tek o 6 \u0142an\u00f3w. Do\u0142\u0105czy\u0142 r\u00f3wnie\u017c cz\u0119\u015b\u0107 ziemi ornej nale\u017c\u0105cej do Langkafel (D\u0142ugo\u0142\u0119ka). Dzi\u0119ki temu co roku na polach sia\u0142:<\/p>\n\n\n\n 16 dr (dr\u00f6mt \u2013 jednostka obj\u0119to\u015bci zbo\u017ca, 1 dr to oko\u0142o 750 kg) \u2013 \u017cyta<\/p>\n\n\n\n 10 dr -j\u0119czmienia<\/p>\n\n\n\n 12 dr \u2013 owsa<\/p>\n\n\n\n Folwark zosta\u0142 zbudowany z domem mieszkalnym dla w\u0142a\u015bciciela oraz budynkami w kt\u00f3rych mo\u017cna by\u0142o pomie\u015bci\u0107 do 90 sztuk byd\u0142a. W nowej owczarni mie\u015bci\u0142o si\u0119 oko\u0142o 100 owiec. W 1579 folwark przej\u0105\u0142 hrabia Wolfgang von Eberstein z Maszewa. Sporz\u0105dzony w\u00f3wczas inwentarz wymieni\u0142 26 \u0142an\u00f3w ch\u0142opskich, 4 \u0142any ko\u015bcielne, 9 ch\u0142op\u00f3w, 2 zagrodnik\u00f3w, ku\u017ani\u0119, karczm\u0119. W\u0142a\u015bciciel w owym czasie pobiera\u0142 czynsz dzier\u017cawny w wysoko\u015bci: 23 floren\u00f3w, 20 krajcar\u00f3w, 3 i \u00bd feniga. W 1591 roku hrabia Wolfgang von Eberstein przeni\u00f3s\u0142 swoj\u0105 rezydencj\u0119 z zameczku my\u015bliwskiego Wolfsburg po\u0142o\u017conego mi\u0119dzy Retztow (Redestowo), a Fanger (W\u0119gorza) do Pflugrade (Red\u0142o) z powodu wrogo\u015bci miedzy nim, a mieszczanami z Massow (Maszewo).<\/p>\n\n\n\n W 1653 roku po negocjacjach miedzy Brandenburgia a Szwecj\u0105, utworzono szlak pocztowy, prowadz\u0105cy z Berlina, przez Brandenburgi\u0119, Stargard, Maszewo, Dolgenkrug (ko\u0142o Maciejewa), Red\u0142o, Nowogard i dalej do Kr\u00f3lewca i Gda\u0144ska. W 1657 jako w\u0142a\u015bciciel wymieniany jest Hasso von Flemming do kt\u00f3rego nale\u017ca\u0142 r\u00f3wnie maj\u0105tek w Sch\u00f6nhagen (Osina). Musia\u0142 on na wezwanie udost\u0119pnia\u0107 po jednym koniu dla oddzia\u0142u Ebersteina, w przeciwnym razie zosta\u0142by postawiony przed s\u0105dem dworskim w Ko\u0142obrzegu.<\/p>\n\n\n\n fot. Widok\u00f3wka z lat 30-tych XX wieku. Widoczna szko\u0142a, ko\u015bci\u00f3\u0142 i sklep Franza Roggenbuck. Widok\u00f3wka z kolekcji Wojciech Janda<\/em><\/p>\n\n\n\n W 1666 roku w spisach ludno\u015bci Pomorza, po sporz\u0105dzeniu rejestr\u00f3w podatkowych, w Redle wymienia si\u0119:<\/p>\n\n\n\n W\u0142a\u015bciciel \u2013 marsza\u0142ek ziemski \u2013 von Flemming<\/p>\n\n\n\n Hans Kontze \u2013 bezdzietny<\/p>\n\n\n\n Hinrich Falcke \u2013 kraczmarz<\/p>\n\n\n\n Christian Degener \u2013 zosta\u0142 w tym samym roku zastrzelony przez czeladnika kupieckiego z Ko\u0142obrzegu- Jacoba Rangego. \u017bona jego pozosta\u0142a z 7 ma\u0142ych dzieci i by\u0142a z 8 w ci\u0105\u017cy.<\/p>\n\n\n\n Urban L\u00fctke, Pohlemann i B\u00fclow.<\/p>\n\n\n\n W 1717 r. 6 ch\u0142op\u00f3w oraz 14,5 \u0142ana tytu\u0142em zastawu nale\u017ca\u0142o do rodziny von Brunschweig.<\/p>\n\n\n\n fot. Widok\u00f3wka z roku 192o. Widoczna szko\u0142a, ko\u015bci\u00f3\u0142 i tzw. dom handlowy Griebenowa. Zdj\u0119cie e-bay.<\/em><\/p>\n\n\n\n W roku 1719 przeprowadzono kolejny spis dotycz\u0105cy Red\u0142a, w kt\u00f3rym wymieniany jest so\u0142tys Jakob R\u00fchlow oraz ch\u0142opi posiadaj\u0105cy po jednym \u0142anie podlegaj\u0105cym opodatkowaniu oraz p\u00f3\u0142 \u0142ana ko\u015bcielnego. Kolejni opodatkowani to: Michel Ehlert, Christian Tesch i Peter Ehlert maj\u0105cy po p\u00f3\u0142tora \u0142ana podlegaj\u0105cego opodatkowaniu ka\u017cdy. Przy dworze znajduje si\u0119 6 \u0142an\u00f3w ch\u0142opskich oraz p\u00f3\u0142 \u0142ana cha\u0142upniczego z dw\u00f3ch zagr\u00f3d, a trzecia zagroda nale\u017ca\u0142a do proboszcza. W 1738 wymienia si\u0119, i\u017c sze\u015bciu ch\u0142op\u00f3w zap\u0142aci\u0142o tytu\u0142em op\u0142aty za s\u0142u\u017cb\u0119: 10 talar\u00f3w, 7 groszy i 6 fenig\u00f3w. W owym czasie folwark w Redle posiada\u0142 najwi\u0119ksz\u0105 liczb\u0119 \u015bwi\u0144 w por\u00f3wnaniu z okolicznymi folwarkami, bo a\u017c 50 sztuk. Jako ciekawostk\u0119 statystyki podaj\u0105 i\u017c w latach 1743-1749 w Redle, roczne spo\u017cycie w\u00f3dki wynosi\u0142o 185 kwart ( oko\u0142o 211 litr\u00f3w), co uznawano za znaczn\u0105 ilo\u015b\u0107. Zwi\u0105zane to by\u0142o z tym, i\u017c przez wie\u015b prowadzi\u0142 szlak pocztowy. <\/p>\n\n\n\n fot. Gospoda z Redle – lata 20-te XX wieku. Zdj\u0119cie e-bay.<\/em><\/p>\n\n\n\n W XVIII wieku ca\u0142e Red\u0142o nale\u017ca\u0142o do Urz\u0119du Domeny Pa\u0144stwowej w Maszewie. W 1750 r. mieszka\u0142o tutaj 6 ch\u0142op\u00f3w, 1 p\u00f3\u0142ch\u0142op, karczmarz oraz 10 cha\u0142upnik\u00f3w. W roku 1753 w pobliskiej miejscowo\u015bci Wismar (Wyszomierz), wybudowano wiatrak, a mieszka\u0144cy wsi Red\u0142o zostali przymusowo zobowi\u0105zani do mielenia zbo\u017ca w tym w\u0142a\u015bnie m\u0142ynie.<\/p>\n\n\n\n fot. Dw\u00f3r Tolzmanna w ko\u0144cu lat 20-tych XX wieku. Zdj\u0119cie z kolekcji Wojciech Janda<\/em><\/p>\n\n\n\n W 1784 wed\u0142ug radcy konsystorskiego Br\u00fcggemanna opr\u00f3cz folwarku, mieszka tu: proboszcz, zakrystian, 6 ch\u0142op\u00f3w, jeden p\u00f3\u0142rolnik, 11 cha\u0142upnik\u00f3w, 1 karczmarz, gajowy i pasterz owiec. Miejscowo\u015b\u0107 liczy \u00f3wcze\u015bnie 30 gospodarstw domowych. W kierunku Osiny, r\u00f3s\u0142 \u00f3wcze\u015bnie d\u0119bowy las. Cz\u0119\u015b\u0107 tego lasu nale\u017ca\u0142a do spo\u0142eczno\u015bci wiejskiej, a inna cz\u0119\u015b\u0107 do kr\u00f3la. Z tego powodu 2\/5 \u017co\u0142\u0119dzi z d\u0119b\u00f3w przypada\u0142o mieszka\u0144com wsi, a 3\/5 trafia\u0142a do kr\u00f3lewskiej kasy le\u015bnej. Ch\u0142opi zostali oczynszowani w 1815 r., za\u015b w 1823 r. otrzymali na w\u0142asno\u015b\u0107 swoje zagrody.<\/p>\n\n\n\n fot. Sklep kolonialny Franza Roggenbucka w ko\u0144cu lat 20-tych XX wieku. Zdj\u0119cie z kolekcji Wojciech Janda<\/em><\/p>\n\n\n\n W 1824 folwark, obejmuj\u0105cy obszar 894 m\u00f3rg, przeszad\u0142 na w\u0142asno\u015b\u0107 ch\u0142opskich gospodarzy z Red\u0142a za kwot\u0119 14 703 talar\u00f3w. Nabywcami by\u0142o 7 ch\u0142op\u00f3w, karczmarz i cha\u0142upnik. . Podczas p\u00f3\u017aniejszego podzia\u0142u folwarku, na jego terenie wybudowano 3 pe\u0142ne gospodarstwa ch\u0142opskie, 5 p\u00f3\u0142 gospodarstw i 9 \u0107wier\u0107 gospodarstw. Domy pasterzy i mieszkania robotnik\u00f3w dni\u00f3wkowych przekszta\u0142cono w 7 cha\u0142upniczych zagr\u00f3d.<\/p>\n\n\n\n W 1825 roku urz\u0105d w Maszewie (Amt Massow) zosta\u0142 rozwi\u0105zany, a Red\u0142o przesz\u0142o pod jurysdykcj\u0119 urz\u0119du w Nowogardzie (Amt Naugard) i w\u0142\u0105czone do powiatu nowogardzkiego (Kreis Naugard).<\/p>\n\n\n\n fot. Zdj\u0119cie z lat 30-tych XX wieku, widoczny budynek mieszkalny i ko\u015bci\u00f3\u0142. Zdj\u0119cie pochodzi z gazety Pommersche Zeitung<\/em><\/p>\n\n\n\n W 1836 r. jeden z bogatych ch\u0142op\u00f3w nazwiskiem Schmeling, kupi\u0142 ca\u0142y folwark. Nowy w\u0142a\u015bciciel sprzeda\u0142 niebawem cz\u0119\u015b\u0107 grunt\u00f3w, dzi\u0119ki czemu za\u0142o\u017cono 17 nowych gospodarstw.<\/p>\n\n\n\n W ko\u0144cu XIX w. Red\u0142o sk\u0142ada\u0142o si\u0119 ze 150 budynk\u00f3w, w tym 71 mieszkalnych oraz 4 przemys\u0142owych. Do gospodarzy nale\u017ca\u0142o 1032 ha ziemi (644 ha grunt\u00f3w ornych, 2,1 ha ogrod\u00f3w, 303 ha \u0142\u0105k i pastwisk, 43 ha las\u00f3w, 11 ha teren\u00f3w zabudowanych). Do miejscowej szko\u0142y ucz\u0119szcza\u0142o 75 dzieci, za\u015b nauczyciel otrzymywa\u0142 od ka\u017cdego ucznia 1 talara oraz fur\u0119 drewna. W roku 1939 we wsi mieszka\u0142o 363 osoby.<\/p>\n\n\n\n fot<\/em>. Budynek szko\u0142y<\/em> w ko\u0144cu lat 20-tych XX wieku. Zdj\u0119cie z kolekcji Wojciech Janda<\/em><\/p>\n\n\n\n W okresie II wojny \u015bwiatowej na robotach przymusowych przebywa\u0142o we wsi oko\u0142o 30 Polak\u00f3w. Wyzwolenie przynios\u0142y im oddzia\u0142y 61 Armii 5 marca 1945 r. W kwietniu 1945 przechodzi\u0142y przez Red\u0142o dwie jednostki polskie: 1 brygada artylerii armat oraz 1 brygada artylerii haubic \u2013 pierwsza z nich odpoczywa\u0142a przez jeden dzie\u0144 we wsi. <\/p>\n\n\n\n W 2021 roku we wsi mieszka\u0142o 202 mieszka\u0144c\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n W zachodnie cz\u0119\u015bci wsi, na wzg\u00f3rzu \u015awi\u0119ta wznosi si\u0119 p\u00f3\u017anogotycki ko\u015bci\u00f3\u0142 zbudowany w XIV wieku z g\u0142az\u00f3w narzutowych. Ma on 16,8 m d\u0142ugo\u015bci oraz 8,5 m szeroko\u015bci. Pierwsza wzmianka pisana o \u015bwi\u0105tyni pochodzi z 1490 r., gdy z prezentacji pana von Mildenitz oraz hrabiego von Ebersteina proboszczem w Redle mianowano Jana Wegnera.<\/p>\n\n\n\n Po lewej stronie drogi do Osiny tu\u017c za wiosk\u0105 znajduje si\u0119 cmentarz polowy z ko\u0144ca XIX w., czytelna jest pierwotna czworoboczna parcela wyznaczona nasadzeniami \u015bwierk\u00f3w. Nagrobki usuni\u0119to.<\/p>\n\n\n\n Tu\u017c po II wojnie \u015bwiatowej wie\u015b nosi\u0142a nazw\u0119 Gruda, prawdopodobnie ze wzgl\u0119du na podobie\u0144stwo d\u017awi\u0119kowe do niemieckiej nazwy Pflugrade. Nazw\u0119 Red\u0142o wprowadzono od 22.08.1947.<\/p>\n\n\n\n fot.Theodor Friedrich Carl Lenz<\/em><\/p>\n\n\n\n Red\u0142o ma swojego znanego mieszka\u0144ca, a nawet trzech, tylko tym drugim nie ma co si\u0119 chwali\u0107. Obaj panowie pochodz\u0105 z rodziny Lenz. Pierwszy z nich to Theodor Friedrich Carl Lenz urodzony 9 listopada 1846 w Redle, s\u0142awny przedsi\u0119biorca i budowniczy kolei. Ucz\u0119szcza\u0142 do wiejskiej szko\u0142y w Carlshof (Komarowo ko\u0142o Goleniowa), nast\u0119pnie do gimnazjum w Gollnow (Goleni\u00f3w) i gimnazjum Marienstiftsgymnasium w Szczecinie, gdzie zaprzyja\u017ani\u0142 si\u0119 z historykiem Hugo Lemcke. W wieku 20 lat do\u0142\u0105czy\u0142 do biura Kolei Berlin-Szczecin , gdzie pozosta\u0142 do wybuchu wojny w 1870 roku. Niezdolny do s\u0142u\u017cby polowej po wypadku, pracowa\u0142 przy r\u00f3\u017cnych projektach budowlanych w regionie Szczecina. W 1876 roku za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 rob\u00f3t in\u017cynieryjnych i pracowa\u0142 przy budowie kolei. Zbudowa\u0142 lini\u0119 kolejow\u0105 Altdamm (D\u0105bie)-Colberger (Ko\u0142obrzeg), uko\u0144czon\u0105 w 1882 roku, jako generalny wykonawca. Lenz zbudowa\u0142 nast\u0119pnie kilka linii kolejowych w Meklemburgii-Schwerinie , nie tylko pokrywaj\u0105c cz\u0119\u015b\u0107 koszt\u00f3w budowy, ale tak\u017ce przejmuj\u0105c zarz\u0105dzanie operacyjne i ryzyko operacyjne przez pierwsze kilka lat. W 1892 roku za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119 Lenz & Co. GmbH w Szczecinie i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jej dyrektora zarz\u0105dzaj\u0105cego. 4 czerwca 1901 roku udzia\u0142y w licznych, g\u0142\u00f3wnie ma\u0142ych kolejowych sp\u00f3\u0142kach akcyjnych zosta\u0142y skonsolidowane w AG f\u00fcr Verkehrswesen (Sp\u00f3\u0142ka Transportowa) . Do 1914 roku firma ta zbudowa\u0142a oko\u0142o 100 linii kolejowych w Prusach, obejmuj\u0105c prawie 5000 km tor\u00f3w. Od 1903 roku Lenz anga\u017cowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce w budow\u0119 kolei w niemieckich koloniach w Afryce, pocz\u0105tkowo w Niemieckiej Afryce Wschodniej (linia Korogwe-Mombo, p\u00f3\u017aniej przed\u0142u\u017cona do Moshi, znana jako Kolej Usambara ), od 1904 roku w Togo ( linie Lom\u00e9-Atakpame i Lom\u00e9-Palime ), od 1905 roku w Niemieckiej Afryce Po\u0142udniowo-Zachodniej (linia L\u00fcderitzbucht-Aus jako po\u0142udniowy odcinek kolei Windhoek-Nakop ) i od 1907 roku w Kamerunie ( linia Bonaberi-Nkongsamba , znana r\u00f3wnie\u017c jako Kolej P\u00f3\u0142nocna). W tym celu za\u0142o\u017cy\u0142 Niemieck\u0105 Kolonialn\u0105 Sp\u00f3\u0142k\u0119 Budowlan\u0105 i Eksploatacyjn\u0105 (DKEBBG) , na kt\u00f3rej czele sta\u0142 jako sp\u00f3\u0142ka zale\u017cna AG f\u00fcr Verkehrswesen jako jej prezes. W sumie pod jego kierownictwem w Afryce zbudowano prawie 2000 km linii kolejowych, z kt\u00f3rych wi\u0119kszo\u015b\u0107 by\u0142a r\u00f3wnie\u017c eksploatowana przez t\u0119 firm\u0119. Lenz by\u0142 tak\u017ce wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Colonial Mining Company. Zbudowa\u0142 m.in. koleje w\u0105skotorowe na Pomorzu: Stargardzk\u0105, Ko\u0142obrzesk\u0105, Resk\u0105, Gryfick\u0105 i S\u0142upsk\u0105. Zmar\u0142 19 sierpnia 1930 roku w Meseritzer M\u00fchle ko\u0142o Semerow (Z\u0105browo ko\u0142o \u015awidwina).<\/p>\n\n\n\n fot. Dom rodzinny Friedricha Lenza wg grafiki Kurta Poremby<\/em><\/p>\n\n\n\n fot.Fritz Gottlieb Karl Lenz<\/em><\/p>\n\n\n\n Drugim z rodziny Lenz znanym, cho\u0107 z innej tej gorszej strony by\u0142 Fritz Gottlieb Karl Lenz- lekarz i higienista, antropolog, genetyk cz\u0142owieka i eugenik. Urodzi\u0142 si\u0119 9 marca 1887 roku w Redle. W wieku siedmiu lat przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Szczecina , aby zamieszka\u0107 z krewnymi. Uko\u0144czy\u0142 tam w 1905 roku Gimnazjum Realne Schillera. Lenz rozpocz\u0105\u0142 studia medyczne na Uniwersytecie Berli\u0144skim, a po semestrze przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na Uniwersytet we Fryburgu. We Fryburgu zda\u0142 pa\u0144stwowy egzamin lekarski w 1912 roku. W 1921 roku, wraz z Eugenem Fischerem i Erwinem Baurem, opublikowa\u0142 \u201ewp\u0142ywow\u0105 standardow\u0105 prac\u0119, kt\u00f3r\u0105 Hitler w\u0142\u0105czy\u0142 do Mein Kampf. W 1923 roku Fritz Lenz zosta\u0142 mianowany profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem instytutu, obejmuj\u0105c pierwsz\u0105 w Niemczech katedr\u0119 higieny rasowej na Uniwersytecie Monachijskim . W 1931 roku wezwa\u0142 do sterylizacji \u201enajbardziej niekompetentnej jednej trzeciej ludno\u015bci\u201d. Po przej\u0119ciu w\u0142adzy przez narodowych socjalist\u00f3w by\u0142 jednym z sygnatariuszy apelu w V\u00f6lkischer Beobachter z 3 maja 1933 r.: \u201eJedenastu profesor\u00f3w uniwersytetu monachijskiego popiera Adolfa Hitlera\u201d. Od maja 1933 roku Lenz by\u0142 cz\u0142onkiem \u201eRady Doradczej ds. Polityki Ludno\u015bciowej i Rasowej przy Ministrze Spraw Wewn\u0119trznych Rzeszy\u201d. 1 maja 1937 roku Lenz wst\u0105pi\u0142 do NSDAP. Od 1946 roku Lenz by\u0142 profesorem nadzwyczajnym dziedziczno\u015bci cz\u0142owieka w Getyndze, a od 1952 roku profesorem zwyczajnym. Zmar\u0142 6 lipca 1976 roku w Getyndze.<\/p>\n\n\n\n Trzeci z nich Willi Griebenow, wyk\u0142adowca handlu i badacz regionalny, pisarz, urodzi\u0142 si\u0119 10 marca 1897 w Redle, powiat Nowogard (niem. Pflugrade, Kreis Naugard), zmar\u0142 14 lutego 1991 w Holzhausen (Turyngia). fot. Mapa Red\u0142a z 1905 roku<\/em><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wie\u015b jest po\u0142o\u017cona 10 km na po\u0142udnie od Nowogardu oraz 5 km na po\u0142udniowy – wsch\u00f3d od Osiny. Nale\u017c\u0105ca do Gminy Osina. W pobli\u017cu osady odkryto cmentarzysko datowane na okres p\u00f3\u017ano late\u0144ski br\u0105zowym naszyjnikiem zawiasowym i dwoma br\u0105zowymi klamrami do pasa. Nazwa wsi wywodzi si\u0119 od rad\u0142a i radlenia (niem. Pflug \u2013 rad\u0142o, p\u0142ug). Osada za\u0142o\u017cona … Czytaj dalej \u201eRed\u0142o (do 1945 Pflugrade)\u201d<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,1,2],"tags":[],"class_list":["post-906","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-gmina-osina","category-uncategorized","category-powiat-goleniowski"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/historia-zachodniopomorskie.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/906"}],"collection":[{"href":"http:\/\/historia-zachodniopomorskie.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/historia-zachodniopomorskie.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/historia-zachodniopomorskie.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/historia-zachodniopomorskie.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=906"}],"version-history":[{"count":20,"href":"http:\/\/historia-zachodniopomorskie.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/906\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5406,"href":"http:\/\/historia-zachodniopomorskie.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/906\/revisions\/5406"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/historia-zachodniopomorskie.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=906"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/historia-zachodniopomorskie.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=906"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/historia-zachodniopomorskie.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=906"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n
Willi by\u0142 synem gospodarza Juliusa Griebenowa z Red\u0142a. W 1939 r. w Redle mieszka\u0142y 363 osoby, w tym dwie o nazwisku Griebenow: Wilhelm i Berta. Byli gospodarzami (niem. Bauer), ale niezbyt bogatymi, gdy\u017c mieli zaledwie 4 ha. Najbogatszy Bauer w Redle mia\u0142 185 ha. Griebenowie mieszkali na posesji nr 17 \u2013 ko\u015bci\u00f3\u0142 mia\u0142 nr 22, remiza stra\u017cacka nr 32, transformator nr 40, kowal nr 42, szko\u0142a nr 45.
Willi ucz\u0119szcza\u0142 do preparandy (szko\u0142a przygotowuj\u0105ca do stanu nauczycielskiego) w Maszewie i do seminarium nauczycielskiego w Anklam. Potem studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Handlowej w Berlinie i w 1925 zda\u0142 egzamin na dyplomowanego nauczyciela handlowo\u015bci. W 1928 kontynuowa\u0142 swoje studia w Greifswaldzie, w 1931 doktoryzowa\u0142 si\u0119 na tamtejszym fakultecie w zakresie prawa i ekonomii politycznej w temacie \u201eSymptomatologia budowy kapita\u0142u\u201d, a p\u00f3\u017aniej by\u0142 czynnym nauczycielem handlu. Napisa\u0142 kilka rozpraw, m.in.\u201dO starym cmentarzu\u201d, 1987 i \u201ePrawo tercjalne i gospodarstwa tercjalne na by\u0142ym Nowym Pomorzu Przednim i Rugii\u201d, 1989.
By\u0142 \u017conaty z Charlotte Brandt (1902-1954) i mia\u0142 3 syn\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n